Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/15230 K.2023/9719

Davadan usulüne uygun yargılama sürecinde haberdar edilen suçtan zarar gören ...'nın mazeret dilekçesinin Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilmeyerek verilen hükmün tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, anılan Kurumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu ve katılma iradesini açıklamış sayılacağından 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 17.05.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Tarsus 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.09.2017 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 6.000,00 TL adli para cezası ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.11.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve Cumhuriyet savcısı istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrasını uyarınca İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet kararının kaldırılmasına, sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz isteği, atılı suçun unsurlarının oluştuğuna, eksik inceleme ile usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, 2. Katılan ... vekilinin temyiz isteği, sübuta, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, sanığın 470 parsel sayılı meranın 3.600 metrekarelik kısmına buğday ekmek suretiyle tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir. 2. Mahkemece sanığın köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera niteliğinde olan taşınmazı kısmen zapt ettiği, kendi malıymış gibi sürüp ektiği kabulü ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Tarsus İlçesi Akarsu Mahallesinde bulunan meraya tecavüz suçundan açılan davada, belediye sınırları içinde bulunan meraya tecavüzün hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Kanun'un 1 inci maddesiyle değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca suç olmaktan çıkarıldığı gözetildiğinde suç tarihi itibariyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunun yasal unsurlarının oluşmaması ile İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet kararı isabetsiz görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6360 sayılı Kanun) 01.04.2014 tarihinde yürürlüğe giren 1 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre, büyükşehir belediyesi kurulan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılması, köylerin mahalle olarak, belde belediyelerinin ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılması karşısında; sanığın köy merasına yaptığı tecavüzün 01.04.2014 tarihinden sonra olması nedeniyle suç unsurları oluşmayacağından hukuka

aykırılık bulunmamıştır. Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.11.2018 tarihli kararında katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,