Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17101 K.2024/908

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 11.08.2017 tarihli iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 1.Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2017 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına; reşit olmayanla cinsel suçundan ise hakkında düşme kararı verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 11.03.2020 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve katılan Bakanlık Vekilinin reşit olmayanla cinsel suçundan istinaf başvurusunun kesin olarak reddine; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise Cumhuriyet savcısı ve katılan Bakanlık Vekilinin istinaf itirazları yerinde görülerek suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ilk Derece Mahkemesince verilen ceza verilmesine yer olmadığı kararı kaldırılarak beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz isteği; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararının bozulması ve sanığın üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine, vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; suça sürüklenen çocuğun on beş yaşından küçük olan mağdur ile rızası dahilinde ilişkiye girmek suretiyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir. 2. Torbalı Devlet Hastanesinin kayıtlarına göre mağdurun 18.09.2001 tarihinde 3115 protokol numarasıyla Torbalı Devlet Hastanesinde doğmuş olduğu tespit edilmiştir. Ancak mağdurun yaşının Torbalı Devlet Hastanesinin 04.04.2017 tarihli raporuna göre rapor tarihi itibariyle kemik yaşının 17 yaş ile uyumlu olduğu belirtilmiştir. Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuğun, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuyla ilgili olarak düştüğü esaslı hata nedeniyle mağdureyi 15 yaşından büyük zannederek cinsel amaçlı olarak evine götürüp orada alıkoymasının mağdurenin rızasına dayandığı gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuğun, mağdurun 15 yaşından büyük olduğu konusunda hataya düştüğü, bu hata nedeniyle yüklenen suç açısından sanığın kast veya taksirinin bulunmaması ve suçun unsurları itibariyle oluşmaması nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı kararı kaldırılarak sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 41 inci maddesinde, ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet

tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 237 nci ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek, katılan Bakanlık vekilinin lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz gerekçesi yerinde görülmemiştir.

2. Torbalı Devlet Hastanesinin 04.04.2017 tarihli raporu, sanığın bunlarla uyumlu savunması, mağdurun ve annesinin beyanları ile dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığına yönelik Bölge Adliye Mahkemesi kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 11.03.2020 tarihli ve 2019/438 Esas sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,