Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17220 K.2024/891

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Boyabat Cumhuriyet Başsavcılığının 29.05.2018 tarihli iddianamesi ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2018 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 28.01.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafi ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasını (a) bendi yarınca uyarınca evrak üzerinden yapılan inceleme sonucunda sanığın beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, duruşma açılmaksızın beraat kararı verilemeyeceğine ve suçun sübut bulması nedeniyle mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir. 2.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, katılan mağdurun rıza ile bindiği araçtan inmek istemesine rağmen sürücü olan sanığın araçtan indirmeyerek üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

Sanığın üzerine atılı suçu kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

İlk derece Mahkemesince verilen hükmün hukuka aykırı olduğu kabul edilerek, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin delil olmadığı belirtilerek beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Olay tarihinde sürücülüğünü sanığın yaptığı araçta tanıklar Emine ile Cihan'ın bulunduğu, Emine'nin sanığın telefonundan mağduru aradığı ve yanlarına çağırdığı, mağdurun şahısların yanına geldiği, araca binip çok uzaklaşmadan konuşmak istediğini söylemesine rağmen sanığın aracı Akyörük tarafına doğru götürdüğü, burada aracın çamura saplandığı, mağdurun gitmek istediği bu nedenle telefon ile arkadaşlarından yardım istemek istediğinde sanığın mağdurun telefonunu alarak yere attığı, araç tekrar hareket ettiğinde mağdurun yine Boyabat'a dönmek istediğini beyan etmesine rağmen bu kez ormanlık alana gittikleri, yolu kaybettikleri ve son olarak sanığın mağduru Boyabat'a getirerek, şahsına zararı dokunmaksızın Panayır Caddesi üzerinde bıraktığı anlaşılmıştır.

Katılan mağdurun aşamalarda alınan istikrarlı ifadesi, tanık ifadeleri, katılan mağdurun sanığa iftira atmasını gerektirecek bir hususun bulunmaması dikkate alındığında, mağdurun rıza ile bindiği araçtan inmek istemesine rağmen sanık tarafından indirilmediği ve sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu, fakat sanığın son olarak mağdurun şahsına zarar vermeksizin etkin pişmanlık göstermek sureti ile mağduru cadde üzerinde bıraktığı, bu nedenlerle 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (f) bendi, beşinci fıkrası, 110 uncu maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR