Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17274 K.2023/7546

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.11.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçundan, 3 yıl hapis cezası ile 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 02.12.2020 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 23.08.2021 tarihli ve 2021/12079 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.09.2021 tarihli ve KYB-2021/105566 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.09.2021 tarihli ve KYB-2021/105566 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5237 sayılı Kanun’un 58/2-b maddesinde yer alan, “Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, tekerrüre esas alınan, Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/399 esas, 2007/829 sayılı kararının 03/01/2008 tarihinde kesinleştiği ve 03/01/2013 tarihinde denetim süresinin sona erdiği,

647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre yapılan ertelemelerde, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 95/2. maddesi uyarınca mahkûmiyetin esasen vaki olmamış sayılacağı, bu durumda inceleme konusu suçun işlendiği 29/12/2015 tarihi itibarıyla sanığın mükerrir sayılamayacağı gözetilmeden hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un "Mükerrirlere ve Bazı Suç Faillerine Özgü İnfaz Rejimi ve Denetimli Serbestlik Tedbiri" başlıklı 108 inci maddesi;

"Tekerrür hâlinde işlenen suçtan dolayı mahkûm olunan;

a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasının otuzdokuz yılının,

b) Müebbet hapis cezasının otuzüç yılının,

c) (Ek: 14/4/2020-7242/49 md.) Birden fazla süreli hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde en fazla otuziki yılının,

d) Süreli hapis cezasının üçte ikisinin,

İnfaz kurumunda iyi hâlli olarak çekilmesi durumunda, koşullu salıverilmeden yararlanılabilir..."

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 6 ncı maddesine göre yapılan ertelemelerde, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 95 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mahkûmiyetin esasen vaki olmamış sayılacağına dair düzenlemeye yer verilmiştir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hükümlü hakkında tekerrüre esas alınan Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/399 Esas, 2007/829 sayılı Kararının 03.01.2008 tarihinde kesinleştiği ve 03.01.2013 tarihinde denetim süresinin sona erdiği. 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 6 ncı maddesine göre yapılan ertelemelerde, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 95 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mahkûmiyetin esasen vaki olmamış sayılacağı, bu durumda inceleme konusu suçun işlendiği 29.12.2015 tarihi itibarıyla sanığın mükerrir sayılamayacağı ve hükümlünün başkaca da tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunmadığı belirlenmiştir.

4. Açıklanan nedenlerle, hükümlü hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58 inci maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 25.11.2020 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. Hükümden, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkranın çıkarılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımları aynen bırakılmasına,”