Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17391 K.2024/2029

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, gerekçeli kararın sanık müdafiine tebliğ edildiği, ancak tefhim olunan hükümde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde verilmesi gerektiğine değinilmediği gibi, bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği,

sanık müdafiine temyiz nedenlerini içeren dilekçesini hükmün tebliğden itibaren 7 gün içerisinde vermesi gerektiğine ilişkin ihtar içeren tebligat gönderilmesi gerektiği, yapılan tebligatta bu ihtarın yer almadığı bu nedenle 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 09.04.2019 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Nevşehir 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 11.07.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından ise karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 30.10.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından beraatine, reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan 4 yıl hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafiinin temyiz isteği; raporda fiili livata bulgusuna rastlanmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B. Katılan kurum vekilinin temyiz isteği; sanığın çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediğinin sabit olduğuna, tüfeği göstererek tehditte bulunup, mağdureyi zorla mandırada tuttuğuna, rızadan bahsedilemeyeceğine, vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir. C. Katılanlar Zehra ve Yeşim vekilinin temyiz isteği; sanığın çocuğun cinsel istismarı, tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından en üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay; sanığın mağdureyi konuşmak bahanesi ile çağırdığı, mağdurenin sanığın aracına bindiği, bir arkadaşına alkol alacağını ve arkadaşının mandıraya geleceğini söyleyerek mağdureyi hile ile kendisine ait mandıraya götürdüğü, almış olduğu alkolü içmek için çıkardığı, mağdureyi de çenesinden tutarak zorla içirdiği, mağdurenin gitmek için ayağa kalktığı sırada arkasından sarılarak ''ne kadar güzelsin, beni etkiledin, sana aşık oldum, üstünde ve altında çok çekici yerler var, beni cezbediyor'' diyerek mağdureyi çekyata yatırdığı, mağdurenin itiraz etmesine rağmen pantolonunu ve iç çamaşırını sıyırdığı,

fiili livata yollu cinsel istismarda bulunduğu, mağdure ağlayınca ''şu duvardaki tüfeği görüyor musun, onunla hem seni vururum hem de kendimi'' diyerek tehdit ettiği, mağdure gitmek istediğini söyleyince Nevşehir'e doğru yola çıktıkları ve mağdureyi 2000 Evler Mahallesine bıraktığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun sübutun kabulü ile atılı suçtan 16 yıl hapis cezası, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçları yönünden eylemlerin cinsel istismar suçu ile sınırlı kaldığının kabulü ile karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak mağdurun rızasının olduğunun kabulü ile sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığından tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık hakkında reşit olmayan ile cinsel ilişki suçundan kurulan hüküm yönünden

Mağdurenin olayın sıcağı sıcağına verdiği kolluk beyanları, bu beyanlarla uyumlu adli raporlar, 02.12.2018 tarihli arama ve muhafaza altına alma tutanağı, HTS kayıtları, sanığın aşamalardaki çelişkili beyanları ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın yaşı küçük mağdureye bir arkadaşına alkol alacağını ve mandırada ona teslim edeceğini söyleyerek hile ile mağdureyi mandıraya götürdüğü,

burada mağdurenin rızası dışında nitelikli cinsel istismarda bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen vücuda organ sokmak suretiyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde reşit olmayanla rızasıyla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından kurulan hükümler yönünden

Sanığın hile ile mağdureyi aracına bindirip mandıraya götürdüğü, burada içki içmeye başladığı, mağdureye de içirmek istediği, ancak mağdurenin kabul etmemesi üzerine zorla orada içirdiği ve zorla ilişkiye girdiği anlaşıldığından, eyleminin kül halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, tehditin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olduğu gözetilmeden, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması gerekirken, sanık hakkında tehdit suçundan da ayrıca karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

C. Katılan kurum vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyizi yönünden

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 41 inci maddesine göre ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevi Devlete aittir.

Aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği anlaşılmış ise de, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkindir.

5271 sayılı Kanun'un 237 nci ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine dair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR