Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17412 K.2023/7549

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hekimhan Cumhuriyet Başsavcılığının 30.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkûmiyete yeter delil olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, Hekimhan İlçesi ... Mahallesi 876, 1066, 1067,1071 ve 1081 nolu parsellerin katılan ...'ün adına tesciline dair karar verildiği ve mahkeme kararına rağmen sanık tarafından katılanların bahçeye sokulmadığı, katılanlara ait ev, kuyu ve bahçeleri kullanarak katılanların bu bahçeleri kullanmasına engel olmak suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işleidği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. İddianame anlatımı, sanık savunması, katılanın beyanı ve keşif sonrası düzenlenen fen bilirkişini raporu ile tüm dosya kapsamına göre; sanığın, katılanlara ait katılanlara ait evi, kuyu ve bahçeleri kullanarak katılanların kullanmasına engel olduğu anlaşılmıştır. 2. Katılan ile sanığın aile nüfus kayıt tablosuna ve kendi beyanlarına göre aynı konutta birlikte yaşamayan kardeş olmaları nedeniyle katılanın taşınmazına yönelik hakkı olmayan yere tecavüz suçu nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 167 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezasından indirim yapılmadan karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR