Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17902 K.2024/8315

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Düziçi Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2015 tarihli iddianamesiyle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması, hak yoksunluklarının uygulanması ve suçta kullanılan eşyanın aynı Kanun'un 54 üncü maddesi gereğince müsaderesi istemiyle kamu davası açılmıştır. B. Düziçi Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2015 tarihli kararıyla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve suça konu eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sanığın atılı suçu işlemediğine ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Dava konusu olay; sanığın bakımı için kendisine bırakılan altı yaşındaki katılan ...'i defalarca evinde bulunan soba demiri ile yakarak ve darp ederek atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. B. Adli Tıp Kurumu raporları ve tanık beyanları birlikte değerlendirilerek; sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince sürecin uzunluğu, katılan çocuğun yaşı, yaralanma ve yanıkların fazlalığı ile meydana gelen zarar değerlendirilerek; cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Oluş, tüm dosya kapsamı, katılan çocuğun psikolog ve vekil eşliğinde alınan beyanları, sanığın "sinirden çocuğa tokat attım ve soba demiri ile vajinal bölgesini yaktım" şeklindeki ikrarı, tanıklar S.Y ve S.İ'nin beyanları ve bu beyanlarla uyumlu olan katılan çocuğun genital bölgesinde ve yüzünün farklı bölümlerinde eski, yeni yara ve yanık izlerinin bulunduğuna dair 28.11.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu raporu birlikte değerlendirilmiştir.

Bu cihetle; özellikle hem eski hem yeni yaralanmaların ve yanıkların katılan çocuğun vücudunun farklı bölgelerinde bulunduğu hususu nazara alındığında; sanığın, suç tarihinde 6 yaşında olan ve bakımı kendisine bırakılan katılan çocuğu süreklilik arz edecek şekilde ve sistematik olarak yaralamak ve yakmak suretiyle eziyet suçunu işlediği anlaşıldığından, Mahkemenin kabul ve uygulamasında eleştiri dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR