Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18409 K.2023/4228

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1-Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 13.11.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2- Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 12.04.2021 tarihli kararı ile "Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı doğrultusunda sanık hakkında 5271 sayılı kanunun 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu" nedeniyle bozma kararı verilmiştir.

4. Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesi sanık hakkında basit yargılama usulünün uygulanmasına yer olmadığına karar vererek, 16.09.2021 tarihinde tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan, 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının 58 inci maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık suç işleme kastının olmadığını, denetimli serbestlik kurallarına uyduğunu ve cezasının haksız yere verildiğini belirterek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü 06.11.2015 tarihli yazısı ile, hakkında verilen denetimli serbestlik kararı ile cezaevinden tahliye edilen sanık hakkında, denetimli serbestlik planına uymaması nedeniyle Bursa 1. İnfaz Hakimliği'nin 20.10.2015 tarihli kararı ile kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verildiğini belirterek, Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunmuş, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında incelemeye konu bu dava açılmıştır.

2. Sanık savunmasında hakkında verilen kapalı cezaevine iade kararından haberdar olmadığı için , teslim olmadığını belirtmiştir.

3. Dosya içinde sanığa ait infaz dosyası örneği bulunmamaktadır. Ancak Mahkeme tarafından 04.05.2015 tarihli celsede, getirtilen infaz dosyası üzerinde yapılan inceleme tutanağa geçirilmiştir., Buna göre, Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin 20.10.2015 tarihli iade kararına karşı sanık, 23.10.2015 tarihinde itirazda bulunmuş, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından itirazının reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgular bölümünde belirtilen deliller ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

uygulama maddesinin 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 105/A maddesinin sekizinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrasının olduğunun belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin altıncı fıkrasın aykırı davranılması,'' hukuka aykırı bulunmuş, ancak bu hususun 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 322 inci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2021 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un