Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18896 K.2024/588

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Beykoz Cumhuriyet Başsavcılığının 11.10.2017 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kamu davası açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu 10.Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 11.04.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 3 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 19.11.2020 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararındaki mahkûmiyete ilişkin hükümlerin kaldırılmasına ve sanığın beraatine, hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; atılı suçun sanık tarafından işlendiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay, katılanı cep telefonundan arayan şahsın sigortadan kalan paraların iadesi için kredi kartı bilgilerini istediği, katılanın da hem kredi kartı bilgilerini hem de cep telefonuna gelen şifreleri verdiği, sonrasında kredi kartından 790,00 TL ve 330,00 TL olmak üzere iki kez havale işlemi yapıldığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın müştekiye ait kredi kartı bilgilerinin yalan ve hile ile ele geçirerek ve müştekinin rızası olmaksızın bu kredi kartını kullanarak yarar sağlama eylemini gerçekleştirdiği sabit olmakla sanığın atılı suçlardan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın atılı suçu işlediğine dair, bu suça iştirak etiği sabit olan diğer sanık ...'nın atfı cürüm niteliğindeki iddialarından başka kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı, suçta kullanılan telefon hattı ve IP adresi üzerinden sanık ile herhangi bir irtibat kurulamadığı, para çekimine dair ATM kamera görüntüleri bulunmadığı anlaşılmakla; sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2022 gün ve 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 05.08.2017 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 15 inci maddesiyle değişik 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci madde birinci fıkra (a) bendi ve aynı Kanun'un 303 üncü madde birinci fıkra (a) bendinde yer alan düzenlemeler karşısında.

İlk Derece Mahkemesi'nden gelen dava dosyasının tekemmül ettiği, başkaca toplanması gereken delil bulunmadığı hallerde Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmaksızın hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun "esastan reddine" şeklinde sanığın beraatine, davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunmasına karar verilebileceğinden. Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2. Dosya içerisinde mevcut belge ve müzekkere cevaplarına ekli evraklara göre; katılanın kredi kartı bilgileri kullanılarak, sanığın kullanmakta olduğu hesaba havale yapıldığına dair her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla; sanığın yargılama sürecinde alınan istikrarlı savunmasında atılı suçu işlemediğine yönelik aksi kanıtlanamayan savunması ve dava dosyasındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, Mahkeme kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi'nin, 19.11.2020 tarihli kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,