Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/230 K.2023/6635

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 17.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Ankara 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2016 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (e) bendi, 62 nci maddesinin ikinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'in temyiz isteği bir nedene dayanmayan süre tutum dilekçesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanık ...'nın resmi nikahlı eşi olup fakat ayrı yaşadıkları katılan ...'yı olay günü katılanın ablasının iş yerine gelerek kolundan tutup aşağıya indirdiği, zorla araca bindirdiği, araca bindirdikten sonra katılan ...'yı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı ardından katılanı evine götürerek tehdit ve cebir kullanarak 2 gün alıkoyduğu iddiasına ilişkindir.

2. Mağdurenin ablası tanık ...'ın beyanında sanığın mağdureyi kolundan tutup zorla arabaya bindirdiği bu sırada sanığa müdahale etmeye çalışsalar da sanığın zorla mağdureyi arabaya bindirip götürdüğünü söylemiştir.

3. 04.01.2016 tarihli adli tıp raporuna göre mağdurenin hayati tehlike geçirmediği, yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Dosyadaki bilgi ve belgelerden, sanık ...'nın resmi nikahlı eşi olan ...'yı olay günü katılan ...'ın ablasının iş yerine gelerek mağdureyi kolundan tutarak zorla aşağıya indirdiği ve araca bindirdiği, araç içinde mağdureyi basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, mağdureyi evine götürerek iki gün zorla tuttuğu, evde tuttuğu süre içinde mağdureye şiddet uyguladığı, sanığın aşamalarda alınan beyanlarında şuçu işlediğini kısmi ikrar ettiği, mağdure hakkında alınan adli tıp raporu ile tanık ...'ın beyanının mağdurenin aşamalardaki istikrarlı beyanlarıyla örtüştüğü anlaşıldığından, sanığın üzerine atılı şuçu işlediği sabit görülmüş, sanığın bu yöndeki temyiz sebepleri reddedilmiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/78 - 2012/272 Esas ve Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı, bu ilamın 06.12.2012 tarihinde kesinleştiği, tekerrüre esas alınan ilamda suç tarihinin 25.03.2011 olduğu sanığın bu tarih itibarıyla 18 yaşından küçük olduğu 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/78 Esas sayılı ilamının tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın dosya içerisine alınan adli sicil kaydına göre başkaca tekerrüre esas alınacak cezasının bulunmadığından, sanık hakkında Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerektiği dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz itirazı yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun 'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı kanunun 322'nci maddesi gereği hükmün beşinci paragrafında yer alan tekerrüre ait kısmın çıkartılması suretiyle hükmün Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,