Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/3828 K.2023/2565

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karapınar Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2014 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve kasten yaralama suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ile mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ve 53 üncü maddesi, mağdur ...'a yönelik eylemi nedeniyle aynı kanunun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli ve 2014/729 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1. Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan,5271 sayılı Kanun'un 233 üncü maddesinin 2 nci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Kasten yaralama suçundan, her iki mağdura yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçunun sübuta erdiğine ilişkindir. 2. Sanığın temyiz isteği; olay tarihinde İzmir' de olduğuna, eksik inceleme yapıldığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanık ve mağdurların bulunduğu sünnet düğününün yapıldığı yerde sanığın ele geçirilemeyen av tüfeğiyle havaya ateş ettiği ve ele geçirilemeyen bira şişesini mağdur ...'ın kafasında kırdığı ardından mağdur ...'ın yanına gelmeye çalışan oğlu mağdur ...'e de yine ele geçirilemeyen bira şişesi ile vurarak kasten yaraladığı iddiasına ilişkindir.

2. Mağdur ...'e ait adli muayene raporunda sol frontal bölgede 2 santimetrelik kesi, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu, mağdur ...'a ait adli muayene raporunda da sağ frontal bölgede 2 santimetrelik kesi, sol kaş 2 santimetrelik, sağ kaş 1 santimetrelik kesi mevcut olup basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu belirtilmiştir.

3. Adli Tıp Kurumundan alınan raporlarda, mağdurların yaralanmalarının yüzde sabit iz niteliğinde olmadığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Yaralama Suçu Yönünden

1. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/416 Esas ve 2013/618 Karar sayılı ilamına konu suç uzlaşmaya tabi hale gelmiş ise de sanığın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas nitelikteki Konya Ereğli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/20 Esas ve 2013/14 Karar sayılı ilamının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

2. Sanığın tekerrüre esas alınan adli sicil kaydının bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin daha önce uygulandığı ancak sanığın denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı suç işlediği anlaşıldığından 231 inci maddesinin uygulanmamasına karar verildiği, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği hapis cezası tercih edildiğinden aynı kanunun 50 nci maddesi ve mahkemece tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedenleriyle de aynı kanunun 51 inci maddesinin uygulanmadığı anlaşılmakla sanığın lehe hükümlerin uygulanması talebine yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

3. Adli muayene raporları, mağdur ve tanık beyanları ile tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte dikkate alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak

yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Genel Güvenliğin Kasten Tehlikeye Sokulması Suçu Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 28.01.2015 tarihli sorgu tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

A. Yaralama Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli ve 2014/729 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Genel Güvenliğin Kasten Tehlikeye Sokulması Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli ve 2014/729 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,