Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/3904 K.2023/254

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 04.05.2015 tarihli iddianamesiyle sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca yalan tanıklık suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. 2. Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22.12.2016 tarih ve 2016/767 Esas, 2016/932 Karar sayılı hükmü ile sanık hakkında yalan yere yemin etme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 275 ... maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 51 ... maddesinin birinci, üçüncü, altıncı, yedinci, sekizinci fıkraları uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Bu karara karşı sanık müdafi tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. 4. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'nin 29.03.2017 tarihli hükmü ile, duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesi'nce kurulan hükmün 5271 sayılı kanunun 280 ... maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca kaldırılmasına ve sanığın atılı suçtan 5271 sayılı kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğüne ve kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, katılan ile eski eşi arasında görülmekte olan boşanma ve nafakanın artırılması davalarında; sanığın tanık sıfatıyla verdiği ifadelerinde, katılan ile duygusal ilişki yaşadıklarını ve üç buçuk yıl birlikte yaşadıklarını belirterek, karşı tarafın lehine olacak şekilde kasten yalan beyanda bulunduğu iddiasına ilişkindir. Temyizin kapsamına göre,

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesi'nce sanığın üzerine atılı yalan tanıklık suçunu işlediği kabul edilmişse de; suçun 5237 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin ikinci fıkrasında tanımlanan suçu oluşturmayıp 275 ... maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçu oluşturduğu kabul edilerek sanığın cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'nce, 5271 sayılı Kanun'un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak, duruşma açıldığı ve dosyanın yeniden incelenip 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

1. Yalan tanıklık suçunun oluşabilmesi için, mahkeme huzurunda ya da yemin ettirilerek tanık dinlemeye yetkili kişi veya kurul önünde gerçeğe aykırı olarak tanıklık yapmanın gerektiği somut olayda sanığın, katılan ile eski eşi arasında görülen boşanma ve nafakanın artırılması davalarında; katılan ile aralarında bir ilişki olduğu yönündeki beyanlarının gerçekliğine yönelik somut deliller bulunduğu, sanığın gerçeği saptırma amacı olmadığı, taraflardan çekinerek beyanda bulunduğu ve bu nedenle suç kastı olmadığına yönelik kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'nin, 29.03.2017 tarih ve 2017/273 Esas, 2017/706 Karar sayılı hükmünde katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,