Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/5231 K.2023/4301

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 25.05.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira ve hakaret suçlarından dava açılmıştır. 2. Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi; hakaret suçundan aynı Kanun madde ve fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; Atılı suçların oluştuğu halde beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın katılan hakkında kasten yaralama, tehdit ve hakaret suçlarına ilişkin iddialarının iftira suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

2. Sanığın 25.03.2015 tarihli (saat 01.53) Ahi Polis Merkezi Amirliğinde şikayetçi olarak alınan ifadesinde özetle, olay tarihinde saat 01.00 sıralarında ...'ün ikametinde bulunduğu esnada eşi olan katılanın, ... ve yabancı uyruklu bayan ile yanına gelip kendisine hitaben "orospuluk yapıp, para getireceksin, yoksa senin a...korum, seni öldürürüm" dediğini, itiraz edince ... ve yabancı uyruklu şahsın arkasına geçip ellerini tuttuğunu, eşinin elinde bulunan satır ile kafasına vurup tekmeleye ve dövmeye başladığını, ellerinden kurtularak polise haber verdiğini belirterek şikayetçi olduğu belirlenmiştir.

3. Ahi Evran Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 25.03.2015 tarihli (saat 01.25) raporu ile sanığın sağ kulağında hiperemi ve ödem mevcut olduğu, yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde olduğu belirlenmiştir.

4. Olayla ilgili tanık olarak ifadelerine başvurulan H.A. ve A.G., olay akşamı sanık ve katılanın kavga ettiklerini, katılanın sanığa satır ile kafasına vurduğunu gördüklerini belirtirken, H.A. katılanın sanığa "orospu, şerefsiz" şeklinde hakaret ettiğini duyduğunu, A.G. ise, ... ve yabancı uyruklu kadının sanığı tutmadıklarını, hakaret içerikli bir söz duymadığını ifade etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için, yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerekmektedir. Somut olayda, sanığın eşi olan katılanla yaşadıkları tartışmanın akabinde yaptığı müracaatın bir kısım maddi vakıalara dayanması karşısında, sanığın eyleminin 2709 sayılı T.C. Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu ve bu nedenle atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından, sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Olayla ilgili bilgilerine başvurulan tanıkların, sanığın katılana yönelik hakarette bulunduğuna dair bir beyanda bulunmamaları karşısında, sanığın hakaret suçundan mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesinde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR