Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/7237 K.2023/4290

Sanık hakkında hakaret suçundan tayin edilen adli para cezalarının nevine ve miktarına göre hükümlerin, 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından Cumhuriyet savcısının iftira suçuna yönelik temyizinin incelenmesinde; sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muş Cumhuriyet Başsavcılığının 24.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira ve hakaret suçlarından iki defa cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır. 2. Muş 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı; hakaret suçundan iki defa 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; 16.06.2014 ve 26.06.2014 tarihli eylemleri kapsamında daha ağır cezayı gerektiren zincirleme şekilde iftira suçundan ve 13.10.2015 tarihli eyleminden ayrı bir iftira suçundan mahkumiyet kararı verilmesi yerine yazılı şekilde iftira suçundan beraat ve hakaret suçundan iki defa mahkumiyetine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın mağdur hakkında fuhuş yaptığı ve adına kayıtlı olan araca bir başkası tarafından yerleştirilen bombanın askeri birlik önünde patlatılacağı yönünde ihbarlarda bulunmak suretiyle iftira ve hakarette bulunduğu iddiasına ilişkindir.

2. Sanığın 16.06.2014, 26.06.2014 ve 18.10.2015 tarihlerinde mağdura M.S. isimli şahıs tarafından zorla fuhuş yaptırıldığı ve mağdurun randevu evi çalıştırdığı; 13.10.2015 tarihinde ise mağdurun adına kayıtlı araca ... isimli şahıs tarafından bomba yerleştirilip askeri birlik önünde patlatılacağı yönünde emniyet müdürlüğüne ihbarlarda bulunduğu belirlenmiştir.

3. A. Fuhuş yaptığına dair ihbarlara ilişkin sanığın 02.11.2015 tarihli ifadesinde, mağdurun ... isminde başka bir şahsı sevdiğini öğrenmesi üzerine onurunun incinmesi nedeniyle yaptığını ifade etmiştir.

B. 13.10.2015 tarihli tutanak ile ihbara konu aracın sanığın adına kayıtlı olduğu, yapılan araştırmada araca bomba yerleştirildiğine dair herhangi bir iz, eseri emareye rastlanmadığı belirtilmiştir.

C. 18.10.2015 tarihli tutanak ile ihbara konu adresin randevu evi olarak kullanıldığına dair herhangi bir bilgiye rastlanılmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, sanığın 13.10.2015 tarihinde emniyete yapmış olduğu mağdurun adına kayıtlı araca ... isimli şahıs tarafından bomba yerleştirilip askeri birlik önünde patlatılacağı yönündeki ihbarının kolluk tarafından düzenlenen araştırma tutanağı ile birlikte değerlendirildiğinde iftira suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, sanığın bu eylemi nedeniyle iftira suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR