Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/8383 K.2023/10483

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanıklar hakkında, Midyat Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2014 tarihli iddianamesiyle, parada sahtecilik ve dolandırıcılığa teşebbüs suçlarından cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır. 2.Midyat Ağır Ceza Mahkemesinin 31.03.2016 tarihli kararıyla, sanıklar hakkında parada sahtecilik suçundan 3 yıl hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına; dolandırıcılığa teşebbüs suçundan 1 yıl 6 ay hapis ve 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık ...'ın temyiz isteği; üzerine atılı suçları işlemediğine ilişkindir. B.Sanık ... müdafinin temyiz isteği; üzerine atılı suçu işleme kastı olmadığına, delil yetersizliğine, suçları işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'ın, sanık ...'tan temin ettiği sahte olarak üretilmiş toplam 6.000,00 ABD Doları değerindeki para ile mağdura ait işyerinden alışveriş yaptığı sırada yakalandığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Dosya kapsamında yer alan, 07.01.2014 tarihli tutanak, 07.01.2014 tarihli yakalama, rızaen teslim ve muhafaza altına alma tutanağı, T.C. ... Bankası'ndan alınan 23.01.2014 tarihli rapor ile iletişimin tespitine ilişkin tutanaklar birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'ın, sanık ...'tan temin ettiği sahte paralar ile mağdura ait telefon dükkanından telefon satın almaya çalışırken mağdurun paraların sahte olduğunu anlaması üzerine sanıkların yakalandığı anlaşılmıştır.

2.Sanıkların suça konu sahte paralar ile mağdurdan telefon satın almaya çalıştığı olayda, eylemin kül halinde 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrasında yer alan parada sahtecilik suçunu oluşturduğu, bu suçun içerisinde dolandırıcılık eyleminin de olduğu ancak bir fiilden dolayı sanıklara iki ceza verilemeyeceği gibi parada sahtecilik suçunun dolandırıcılık suçuna göre daha özel bir düzenleme olması nazara alındığında, daha özel nitelikte olan ve ağır cezayı gerektiren parada sahtecilik suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde eylemin bölünerek hem dolandırıcılık suçundan ve hem de parada sahtecilik suçundan ayrı ayrı hükümler kurulmak suretiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı davranılması hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Başkaca tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunmayan sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan mahkumiyetinin, çocukken işlediği suça ilişkin olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR