Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/8730 K.2023/8114

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Amasya Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2.Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2016 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçunda 3.000,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, katılanın tanık beyanları ve kendi beyanı ile dava konusu taşınmazı 10-12 yıldır sanığın kullandığını bildiğine, şikayet süresinin dolmuş olduğuna, zaman aşımı süresinin dolduğuna, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın kardeşi katılan ile paylı malik oldukları 68 ve 58 parsel numaralı taşınmazları tek başına ekip biçerek katılanın kullanmasına engel olduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kardeşi katılan ile paylı malik oldukları 68 ve 58 parsel numaralı taşınmazların kendisine ait olduğu iddiası ile tamamını kullanarak katılanın tasarruf hakkını kısıtladığı anlaşılmıştır.

1.Suçun temadi etmiş olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 04.12.2015 olduğunun gözetilmemesi,

2.Hüküm tarihinden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin altınca fırkasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir"olarak değiştirilip, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin dördüncü ve dokuzuncu fıkralarınının yeniden düzenlenip onuncu fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

3.Katılan ile sanığın aile nüfus kayıt tablosuna ve kendi beyanlarına göre aynı konutta birlikte yaşamayan kardeş olmaları nedeniyle katılanın taşınmazına yönelik hakkı olmayan yere tecavüz suçu nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 167 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezasından indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,