Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/8767 K.2023/2895

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.02.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 51 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanığa ait 1838 ada 27 numaralı parseldeki binanın katılana ait 1838 ada 28 numaralı taşınmaza 3.45 metrekare tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir. 2. Soruşturma aşamasında alınan teknik bilirkişi raporunda 1838 ada 27 numaralı parsel üzerinde bulunan ahşap iki katlı evin 3.45 metrekaresinin katılana ait 1838 ada 28 numaralı parsele tecavüz ettiği ahşap evin 40-50 yıllık olup ikinci katının yıkıldığı birinci katında tadilat yapıldığını bildirmiştir. 3. Mahkemece keşif yapılmış alınan teknik bilirkişi raporunda sanığa ait binanın katılana ait taşınmaza 3.45 metrekare tecavüzde bulunduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın katılana ait taşınmazın bir kısmını herhangi bir hakka dayanmadan işgal ettiği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşılmakla ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "... 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı Yasanın 53 üncü maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmolunamayacağının gözetilmemesi...." dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR