Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/9170 K.2022/14900

Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçundan sanık ... ve inceleme dışı sanıklar ..., ... hakkında 5237 sayılı TCK.nın 244/4., 43/1., 53. maddeleri uyarınca Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesine açılan kamu davasında, Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2013 tarih, 2011/223 Esas ve 2013/196 sayılı Kararı ile sanık ... ve diğer tüm sanıklar hakkında her iki mağdura karşı eylemleri nedeniyle ayrı ayrı beraatlerine karar verilmesine müteakip, İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2014 tarih, 2010/351 Esas ve 2014/28 sayılı Kararında, sanık ... ile birlikte diğer sanıklar ...,

... hakkında her iki mağdura karşı eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK.nın 244/4., 43/1-2., 62., 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 100,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, bu kararın temyiz kanun yoluna başvuran sanıklar ... yönünden Dairemizin 31.03.2016 tarih, 2015/8912 Esas ve 2016/4355 sayılı ilamı ile bozulması üzerine verilen İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2016 tarih, 2016/345 Esas ve 2016/613 sayılı Kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Seferihisar Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan soruşturma sonucunda sanık ... ve inceleme dışı sanıklar haklarında ... ve ... ...'ın hesaplarından bilişim sistemi kullanılmak suretiyle sanıkların ve farklı kişilerin hesaplarına transfer edilen paraların çekildiğinden bahisle 31.03.2010 tarihli ve 2010/234 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasının, Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/147 Esasına kaydedildiği,

Bilahare Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2010 tarihli ve 2010/147 Esas, 2010/208 sayılı Kararı ile ...'ya yönelik gerçekleşen eylemlere ilişkin açılan dava tefrik edilip anılan Mahkemenin 2010/159 Esasına kaydedildiği, ... ... yönelik gerçekleşen eylemlere dair dosyanın ise Siirt Asliye Ceza Mahkemesine yetkisizlik kararı ile gönderildiği,

Siirt Asliye Ceza Mahkemesi tarafından karşı yetkisizlik kararı verilmesi üzerine Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 01.04.2010 tarihli ve 2011/161 Esas, 2011/2600 Karar sayılı ilâmı ile Seferihisar mahkemelerinin yetkili olduğuna karar verilmesini takiben, anılan mahkemece her iki mağdura karşı olan eylemler değerlendirilerek 08.05.2013 tarihli ve 2011/223 Esas, 2013/196 sayılı Karar ile sanıkların beraatine karar verildiği, bu kararın 18.07.2013 tarihinde kesinleştiği,

Öte yandan evvelce tefrik edilerek yeni esasa kaydedilen ...'ya karşı olan eylemlere ilişkin dava ise Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2010 tarihli ve 2010/159 Esas, 2010/252 sayılı yetkisizlik Kararı ile İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği, anılan Mahkemece her iki mağdura karşı olan eylemler değerlendirilerek 06.02.2014 tarihli ve 2010/351 Esas, 2014/28 sayılı Kararı ile sanıkların mahkûmiyetine karar verildiği, anılan kararın, inceleme dışı sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 31.03.2016 tarihli ve 2015/8912 Esas, 2016/4355 Karar sayılı ilâmı ile,

"...aynı suç ve aynı mağdurlara yönelik açılan incelemeye konu dava dosyasıyla ilgili bulunan Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesi'nin dava dosyası getirtilip incelendikten ve esasa etkili belgelerin onaylı birer örneği dosya arasına alındıktan sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde mahkumiyet hükmü..." kurulduğundan bahisle bozulması üzerine,

İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2016 tarihli kararı ile inceleme dışı sanıklar hakkında aynı eylemden dolayı Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesine açılan davadan dolayı sanıkların beraatlerine karar verildiği cihetle mükerrir yargılama bulunduğundan bahisle kamu davasının reddine karar verildiği anlaşılmakla,

Aynı suç ve aynı mağdurlara yönelik açılan dava üzerine yapılan yargılama neticesinde Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2013 tarihli kararı ile sanığın beraatine karar verildiği cihetle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince mükerrer açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 17.02.2021 gün ve 2020-15204 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.03.2021 gün ve KYB - 2021/29285 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise ... adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerektiği, dosya kapsamına göre sanık ...'in yokluğunda verilen kararın sanığa Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre kovuşturma aşamasında bildirdiği aynı zamanda ... adresi olan adrese ... şerhi ile çıkarıldığı ve tebligat işleminin usulsüz olduğu ve bu tebligat üzerine yapılan kesinleştirme işlemlerinin geçersiz olduğu,

usulüne uygun olarak kesinleşmeyen bu kararın kanun yararına bozma konu edilemeyeceği anlaşıldığından,