Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/9361 K.2023/8827

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, 1. Haksız yere ceza verildiğine, 2. Müştekiye isteği doğrultusunda yardım ettiğine, 3. Eksik inceleme ile karar verildiğine, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın, mağdura yardımcı olmak bahanesiyle, mağdur tarafından kendisine verilen banka kartı ve şifresini kullanarak, el çabukluğu ile mağdura fark ettirmeden, mağdurun hesabından kendi hesabına 400,00 TL havale etmek suretiyle banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunun oluşması için başkasına ait bir banka veya kredi kartının ya da kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılarak çıkar sağlanması gerekmektedir.

Somut olayımızda, olay tarihi itibarıyla 86 yaşı içerisinde bulunan mağdurun maaşını çekme konusunda yardımcı olması için banka kartını ve şifresini sanığa verdiği, bunun üzerine sanığın elinde bulundurduğu banka kartı ve şifresi ile işlem yaptığı sırada, mağdura fark ettirmeden, el çabukluğu ile mağdurun hesabından kendi hesabına havale yaptığı anlaşılmakla, sanığın mağdurun kendi rızasıyla da olsa elinde bulundurduğu banka kartı ile onun rızası bulunmaksızın, kendi hesabına havale yapmak suretiyle yarar sağladığı gözetildiğinde,

Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş ve bu yönde bozma isteyen Tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın, (3) numaralı bent dışında, doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Sanık hakkında atılı suçtan hüküm kurulurken, temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının, alt sınırın üstünde belirlenerek hükümde çelişkiye neden olunması 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 61 inci maddesine aykırı ise de, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2016 tarihli kararında sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 90 günün 5 güne, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına ilişkin ikinci

paragrafta yer alan 45 günün 2 güne, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20.00 TL'den hükmolunan 900,00 TL adli para cezasının ise 40.00 TL'ye indirilmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,