KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2021/9467 E., 2022/15649 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Ekim 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hakkı olmayan yere tecavüz
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikayetçi Tigem'in gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, şikayetçi Kurumun 5271 sayılı CMK.nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;
a-Şikayetçi Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle CMK.nın 233/1. ve 234. maddelerine aykırı davranılması,
b-CMK.nın 193/2. maddesi uyarınca fiilin suç oluşturmaması veya suçun yasal unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, sanığın ifadesinin sonuca etkili olduğu, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, usulüne uygun biçimde sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,
Kabule ve uygulamaya göre de,
Müşteki Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü'ne (Tigem) ait taşınmazı işgal etmesinden dolayı sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açıldığı, sanığın gerçekleşen eyleminin hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154/1. maddesine göre suç olmaktan çıkarıldığı, ancak sanık hakkında 3091 sayılı Yasa uyarınca aynı yere ilişkin iki ayrı men kararı verildiği; 3091 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrasında "... fiil daha ağır bir cezayı gerektiren ayrı bir suç teşkil etmediği takdirde..." bu yasanın uygulanması gerekeceğinin belirtildiği hususuda gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken
tensiple sanığın savunması alınmadan beraat hükmü kurulması;
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2021/9467, K. 2022/15649, 31 Ekim 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama