Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/1878 K.2024/3416

Bakırköy 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2019 tarihli kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a (6136 sayılı Kanun) aykırılık suçundan aynı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezaların 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine ve 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası,

5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezaların 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin 10.04.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 28.03.2022 tarihli ve 2021/29707 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.05.2022 tarihli ve KYB-2022/49426 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.05.2022 tarihli ve KYB-2022/49426 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“1-Dosya kapsamına göre,

Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 18/11/2015 tarihli ve 2015/7647 esas, 2015/24703 sayılı ilamında, "...Sanıktan bir adet ruhsatsız tabanca ve bir adet yasak bıçak ele geçirilmiş olması karşısında, TCK.nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması, buna göre de sadece 6136 sayılı Kanunun 13/1. madde ve fıkrasında tanımlanan ruhsatsız tabanca taşımak suçundan dolayı silah sayısı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrıca 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasında tanımlanan yasak niteliği haiz bıçak taşımak suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi..bozmayı gerektirmiştir." şeklinde belirtildiği,

Somut olayda sanıktan 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi kapsamında 1 adet tabanca ve fişekler ile yine anılan Kanun'un 15/1. kapsamında bıçak ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olay nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesine göre fikrî içtima kuralları uygulanarak alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde her fiil için ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesinde,

2-Kabule göre de,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 26/11/2019 tarihli ve 2015/24461 esas, 2019/37764 karar sayılı ilamında yer alan "..Sanık hakkında hem adli para cezası, hem de hapis cezası verildiği ve adli para cezaları için TCK'nun 51. maddesine göre erteleme hükümleri uygulanamayacağı halde, erteleme hükümleri uygulanmasına karar verilirken, hiçbir ayrım yapmaksızın sanığın cezasının ertelenmesine karar verilmesi,..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, somut olayda Mahkemesince, sonuç ceza olarak 10 ay hapis, 500,00 Türk lirası adli para ve 5 ay hapis, 500,00 Türk lirası adli para cezalarına hükmedildiği,

ancak hapis cezaları ve adli para cezaları konusunda ayrı ayrı değerlendirme yapılmaksızın, cezalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesine göre ertelendiği anlaşılmakla, sanık hakkında hükmolunan adli para cezaları hususunda erteleme kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İnceleme konusu hükümde, olay tarihinde hükümlüden ele geçirilen 1 adet ruhsatsız tabanca ile 1 adet bıçak hakkında aldırılan ekspertiz raporuna göre, suça konu eşyaların 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz silahlardan olduğunun tespit edildiği ancak hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı mahkumiyet hükümlerinin kurulduğu anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesinde düzenlenen, işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılır şeklindeki fikri içtima kuralı gereğince, hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca tek mahkumiyet hükmü kurulması ancak ele geçirilen silah sayısı dikkate alınarak temel cezanın

alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle belirlenmesi gerektiği, bu itibarla aynı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrıca mahkumiyet hükmü kurulamayacağının gözetilmemesi Kanun'a aykırı bulunmuştur. 3. 5237 sayılı Kanun'un "Hapis cezasının ertelenmesi" başlıklı 51 inci maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan birinci fıkrası; "(1) İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir. ..." şeklinde düzenlenmiştir. 4. Belirtilen yasal düzenleme uyarınca yalnızca hapis cezalarının ertelenmesi mümkün olup, hapis cezasından çevrilen veya doğrudan verilen adli para cezalarının ertelenmesine imkan bulunmamaktadır.

5. Bu kapsamda inceleme konusu kararda, hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezaların 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine ve 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası,

5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezaların 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği ancak hükümlü hakkında hapis cezaları yanında tayin olunan adli para cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi Kanun’a aykırı bulunmakla, belirtilen nedenlerle, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR