Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/1979 K.2023/2729

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Soma Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.04.2015 tarihli iddianame ile sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2. Soma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.05.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Soma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.05.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 26.04.2021 tarihli ve 2019/12438 Esas, 2021/12711 Karar sayılı kararı ile ''....Anayasa Mahkemesinin14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı iptal kararı gözetilerek basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; Soma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usûlünün uygulanmasına karar verilerek hüküm kurulmuştur.

5. Ancak bu karara karşı sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine Mahkemece genel hükümlere göre yapılan yargılama sonucunda 17.02.2022 tarihli kararıyla sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 292 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

6. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca; ''Tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmadığı '' görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi; hapis cezasının adli para cezasında çevrilmesi gerektiğine ve saire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, suç tarihinde Akhisar Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın 11.02.2015 tarihinde saat 20.00'da yapılan sayımda kurumda bulunmadığı tespit edilerek firar ettiği ve 12.02.2015 tarihinde yakalandığı iddiasına ilişkindir. 2. 12.02.2015 tarihli tutanak içeriğine göre; sanığın açık ceza infaz kurumunda firar ettiği, 12.02.2015 tarihinde kolluk görevleri tarafından yakalandığı belirlenmiştir. 3. Sanık savunmasında, ceza infaz kurumundan firar ettiğini ve kendiliğinden teslim olduğunu beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerektiğine ilişkin temyiz isteği yönünden;

5237 sayılı Kanun ''Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar''' başlıklı 50 nci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümü şöyledir;

(1) Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a) Adlî para cezasına,...

çevrilebilir.'' şeklinde düzenlenmiştir.

Mahkemenin gerekçeli kararında da sanığın suçlu kişiliği göz önüne alınarak adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar verilmiş olduğundan sanığın temyiz nedeni yerinde görülmemiş ve hükümde bu yönde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. 12.02.2015 tarihli tutanak, sanığın ikrarı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın mahkumiyetine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz talebi reddedilmiş ve hükümde hukuka aykırılık

bulunmamıştır.

3. Sanığın adli sicil kaydında bulanan ilamların tekerrüre esas olmadığı, zira bir kısım ilamların 18 yaşından küçükken işlediği suça ilişkin olması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, yine bir kısım ilamın daha sonra Yargıtay incelemesinde geçerek bozulmasına karar verilmesi nedeniyle suç tarihi itibariyle kesinleşmediğinden tekerrüre esas alınamayacağı anlaşılmakla; adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte sabıkasının bulunmayan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin mahkemenin değerlendirmesinin isabetli olduğu anlaşılmakla; Tebliğnamedeki eleştiri düşüncesine iştirak edilmemiştir.

V. KARAR