Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/2499 K.2023/7102

Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.02.2022 tarihli ek kararının; karar tarihi itibarıyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1.Karaman Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında suç uydurma suçundan dava açılmıştır.

2. Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında suç uydurma suçundan, 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 25.02.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulması nedeniyle bozma kararı verilmiştir.

4. Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.01.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Karaman 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2022 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesi gereği temyiz talebinin reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; tebligatın usulsüz olduğuna ve sübuta ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 24.01.2022 tarihinde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 11.02.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re'sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR