Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/2544 K.2024/8318

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2011 tarihli iddianamesiyle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması ve hak yoksunluklarının uygulanması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2012 tarihli kararıyla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri ile 62 nci maddesi gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2012 tarihli kararı sanık tarafından temyiz edilmiştir. Akabinde; Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 25.09.2017 tarihli ve 2014/9202 Esas, 2017/4184 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. Mahkemesince Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 25.09.2017 tarihli ve 2014/9202 Esas, 2017/4184 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir. Akabinde; Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2018 tarihli kararıyla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri ile aynı Kanun'un 110 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı 05.03.2018 tarihinde kesinleşmiştir.

E. Sanığın denetim süresi içerisinde (12.09.2018 tarihinde) kasıtlı suç işlediğinin ve mahkumiyet kararının kesinleştiğinin ihbar edilmesi üzerine mahkemesince dosya yeniden ele alınmıştır. Akabinde; Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2020 tarihli ve 2020/29 Esas, 2020/487 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasına ve sanığın 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; atılı suçu işlemediğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine, aksi halde hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Dava konusu olay; sanığın temyiz dışı sanıklarla birlikte, olay tarihinde on üç yaşında olan mağdur ... ...'i zorla ormanlık alana götürmek, elbiselerinin üst kısmını çıkartarak ellerini, kollarını, bacaklarını bağlamak ve bu şekilde bırakmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. B. Mahkemesince bozma ilamına uyularak; sanıkların savunmaları ile katılan anlatımları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tebliğnamede suç adının "kişiyi hürriyetinden yoksun kılma" olarak yazılması gerekirken "Çocuğa ya da kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye ya da gebe kadına eziyet yapma" şeklinde yazıldığı tespit edilerek inceleme yapılmıştır.

Mahkemesince Yargıtay'ın "etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinden" bahisle verilen bozma ilamına uyma kararı verildiği ve gerekçede sehven hata yapıldığı anlaşıldığından bu husus eleştirilmekle yetinilmiştir.

A. Oluş, tüm dosya kapsamı, sanığın ikrarı, mağdurun anlatımı ve bozma ilamı birlikte değerlendirilmiştir. Bu cihetle; sanığın temyiz dışı sanıklarla birlikte mağdur ... ...'i ormanlık alana zorla götürmek, elbiselerinin üst kısmını çıkartarak ellerini, kollarını, bacaklarını

bağlamak ve o şekilde bırakmak suretiyle atılı suçu işlediğine dair mahkemenin kabulünde ve uygulamasında eleştiri dışında hukuka aykırılık bulunmadığından, sanığın bu husustaki temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

B. Sonuç cezanın "1 yıl 1 ay 10 gün" hapis cezası olduğu nazara alındığında; yasal engel nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin uygulanmamasında hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın bu husustaki temyiz itirazı da yerinde görülmemiştir.

C. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR