Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/2723 K.2024/3162

Sivas 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.01.2020 tarihli 2019/210 Esas 2018/860 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında iftira suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve aynı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 11 ay 12 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 15.06.2020 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

Hükümlü müdafiinin tekerrüre esas alınan ilam yönünden ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gerekçesiyle tekerrür hükümlerinin uygulanmasının yeniden değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin talebi, Sivas 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2020 tarihli ek kararı ile reddedilmiştir. Hükümlü müdafiinin red kararına itirazı üzerine Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.09.2020 tarihli 2020/89 Değişik İş sayılı kararı ile itirazın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.04.2022 tarihli ve 2020/16230 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.06.2022 tarihli ve KYB-2022/70344 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.06.2022 tarihli ve KYB-2022/70344 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Her ne kadar Sivas 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2020 tarihli ve 2019/210 Esas sayılı kararı ile Sivas 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2020 tarihli kararında ikinci kez tekerrüre esas alınan Ağrı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2017 tarihli ve 2016/340 Esas sayılı kararında tekerrüre esas alınan Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2005 tarihli ve 2004/367 Esas, 2005/12 sayılı kararının tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ibaresi hüküm fıkrasından çıkartılarak,

sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına şeklinde düzeltilmesine dair karar verilmiş ise de.

Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2005 tarihli ve 2004/367 Esas, 2005/12 sayılı Kararının, 765 sayılı Tük Ceza Kanunu'nun 191/2 nci maddesi kapsamında silahla tehdit suçuna ilişkin 647 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca hapis cezasından çevrilme kesin nitelikte olmayan adli para cezası olup temyize tabi olduğu ve 26.07.2005 tarihinde infaz edildiği, bu nedenle tekerrüre esas alınabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sivas 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.01.2020 tarihli 2019/210 Esas 2018/860 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve aynı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 11 ay 12 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 15.06.2020 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ve hükmün kesinleştiği, Mahkemesinin bu karar ile dosyadan el çektiği anlaşılmıştır.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) inceleme konusu ile ilgili olan 98 inci maddesinin birinci fıkrası;

"a) Mahkûmiyet hükmünün yorumunda duraksama olursa veya sonradan yürürlüğe giren kanun hükmünün Türk Ceza Kanununun 7 nci maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirse, hükmü veren mahkemeden,

b) Çektirilecek cezanın hesabında duraksama olursa ya da cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilip getirilemeyeceği ileri sürülürse, infaz hâkimliğinden, duraksamanın giderilmesi veya yerine getirilecek cezanın belirlenmesi için karar istenir.'' şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler karşısında inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Mahkemesi tarafından davadan el çektikten sonra verilen ve 5275 sayılı Kanun'un 98 inci maddesinde belirtilen infaza ilişkin kararlardan da olmayan, Sivas 7.Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2020 tarihli ek kararı ile bu karara yönelik itirazın kabulüne ilişkin Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 18.09.2020 tarihli ve 2020/89 Değişik İş sayılı kararlarının hukukî değerden yoksun olup hukuki geçerliliğinin bulunmaması karşısında, Sivas Ağır Ceza Mahkemesinin belirtilen kararına ilişkin kanun yararına bozma talebinde bulunulmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR