Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/3609 K.2023/2318

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 04.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 105/A maddesi 8 inci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci ve 53 üncü maddeleri gereğince cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Konya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi 8 inci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesi, 62 nci maddesi, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemenin, 24.05.2016 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 19.04.2021 tarihli kararı ile ".. basit yargılama usulünün Mahkemesince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması gerekliliği ..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası, basit yargılama usulü uygulanarak sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş, sanığın itirazı nedeniyle genel hükümlere göre yargılama yapılmıştır.

5. Konya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi 8 inci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesi birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, cezayı yerinde bulmadığına, mağduriyetinin giderilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak üzere tahliye edildiği, ancak denetim planına uymamasından dolayı Gebze İnfaz Hakimliğinin 21.01.2016 tarihli ve 2016/28-23 sayılı kararıyla kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği, sanığın bu karar uyarınca en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına 2 gün içerisinde müracaatta bulunmayarak firar ettiği iddiasına ilişkindir. 2. Sanık suçlamayı kabul etmiştir. 3. Sanık 17. 04.2016 tarihinde yakalanarak ceza evine teslim edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümde, sanığın denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak üzere tahliye edildiği, ancak denetim planına uymamasından dolayı Gebze İnfaz Hakimliğinin 21.01.2016 tarihli ve 2016/28-23 sayılı kararıyla kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği, sanığın bu karar uyarınca en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına 2 gün içerisinde müracaatta bulunmayarak, firar ettiği anlaşıldığından hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR