Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4220 K.2023/5397

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çınar Cumhuriyet Başsavcılığının 10.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır. 2. Çınar Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2016 tarihli kararı ile sanıkların hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği, önce süre tutum verdi, 25.07.2015 havale tarihli dilekçesi ile de; katılanın şikayetinin olmadığını, sanıklar lehine kararın bozulmasına,

2. Sanık ..., atılı suçu kendisinin işlemediğine, başkalarının katılanın arazisini ekip biçtiğine, bu şahıslar ile katılan arsında yapılan protokole tanık olduğuna, tarafların uzlaştığına, 3. Sanık ..., suça konu parselleri kendisinin ekmediğine, haksız ve hukuka aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların katılana ait taşınmazları ekmek suretiyle işgal ettikleri iddiasına ilişkindir. 2. 08.04.2016 tarihli anlaşma protokolü dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Katılan vekilinin hükümden sonra verdiği 25.07.2017 havale tarihli dilekçe ile müvekkilinin şikayetten vazgeçtiğini bildirmiş olması ve dosyaya sunulan 08.04.2016 tarihli anlaşma protokolünde katılanın şikayetten vazgeçtiğini belirtmesi karşısında, atılı suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olduğu gözetilerek, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince sanıkların şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği de sorulduktan sonra, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğu bozma nedeni olarak görülmüştür.

V. KARAR