Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4228 K.2023/5834

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Ünye Cumhuriyet Başsavcılığının 05.11.2014 tarihli iddianamesiyle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Ünye 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 01.10.2015 tarihli kararı ile sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 07.04.2021 tarihli ilamı ile basit yargılama usulüne ilişkin hükümlerin değerlendirilmesi yönünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Ünye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2021 tarihli kararı ile takdiren basit yargılama usulünün uygulanmamasına, sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın hükümlü olarak bulunduğu açık ceza infaz kurumundan bir başka açık ceza infaz kurumuna nakledildiği, sanığın teslim olması gereken sürede açık ceza infaz kurumuna teslim olmayarak firar suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamı, sanığın ikrar içeren savunması, dava dosyası içerisinde bulunan sanığın 18.08.2014 günü saat 17:01' e kadar Ordu Açık Ceza İnfaz Kurumuna teslim olması gerekirken teslim olmadığına dair tutulan 20.08.2014 tarihli tutanak içeriği, sanığın yakalama emri ile savunmasının alındığı ve yakalanmak suretiyle ceza infaz kurumuna alındığı hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkeme kabulünde ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasında isabetsizlik görülmediğinden, sanığın beraatine karar verilmesine ilişkin temyiz itirazları yönünden hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen ''Temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin "5275 sayılı Kanun'un 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olduğunun belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi '' hususu dışında, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR