Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4542 K.2023/2395

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2015 tarihli ve 2015/4974 Soruşturma, 2015/3536 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 105/A maddesinin sekizinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2015 tarihli ve 2015/152 Esas, 2015/580 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 58 inci maddesi uyarınca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2015 tarihli ve 2015/152 Esas, 2015/580 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 31.03.2021 tarihli ve 2019/18308 Esas, 2021/6087 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2021 tarihli ve 2021/254 Esas, 2021/647 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinin sekizinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 58 inci maddesi uyarınca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2021 tarihli ve 2021/254 Esas, 2021/647 Karar sayılı kararına karşı sanığın itirazı üzerine Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2022 tarihli ve 2021/691 Esas, 2022/309 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinin sekizinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 58 inci maddesi uyarınca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; 1. Suçun manevi unsurunun oluşmadığına, 2. Hatalı değerlendirme ile hüküm kurulduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, Antalya Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak kalmakta olan sanık hakkında cezasının koşullu salıverme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildikten sonra uygulanan denetimli serbestlik planına uymaması nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin kararın kendisine tebliğinden itibaren iki gün içerisinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmadığına ilişkindir.

2. a. Antalya İnfaz Hakimliğinin 23.12.2014 tarihli ve 2014/2717 Esas, 2014/2807 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 105/A maddesinin altıncı fıkrasının (b) bendi uyarınca yükümlülüklere uymamakta ısrar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği,

b. Antalya İnfaz Hakimliğinin 23.12.2014 tarihli ve 2014/2717 Esas, 2014/2807 Karar sayılı kararının bizzat sanığa 15.01.2015 tarihinde tebliğ edildiği ve bu kararın itiraz edilmeden 23.01.2015 tarihinde kesinleştiği, belirlenmiştir.

3. Sanık hakkında Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/152 Esas sayılı dosyası üzerinden 20.02.2015 tarihli yakalama emrinin düzenlendiği ve sanığın 25.02.2015 tarihinde yakalanarak savunmasının alındığı belirlenmiştir.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında temel cezaya ilişkin uygulama maddesinin "5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinin sekizinci fıkrası delaletiyle" şeklinde gösterilmesi nedeniyle Tebliğnamedeki bu nedenli düzeltilerek onama düşüncesine iştirak olunmamıştır.

2. Antalya İnfaz Hakimliğinin 23.12.2014 tarihli ve 2014/2717 Esas, 2014/2807 Karar sayılı kararı, tebliğ evrakları, kesinleşme şerhi ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanan sanığın denetim planına uymaması nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği halde yasal süre içerisinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR