Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/464 K.2023/3991

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla yürürlükte olan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 2013/2992 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın, infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma ve silahla kasten yaralama suçlarından cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Osmaniye 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 2013/441 (E) ve 2014/380 Karar sayılı kararı ile sanığın, infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, silahla kasten basit yaralama suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. İlgili kararın, sanık ve katılan tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 2017/13466 Esas, 2020/10492 Karar sayılı kararı ile ''Sanığın, ek savunması alınmadan hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesine aykırı olduğu" gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

4. Dairemizin bozma kararı üzerine yapılan yargılamada; Osmaniye 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2021 tarihli, 2020/134 E. 2021/440 Karar sayılı kararı ile sanığın, ek savunması da alınmak suretiyle sanığın, infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, silahla kasten basit yaralama suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri Atılı suçları işlememesine rağmen hakkında mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; Osmaniye T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olup aynı koğuşta kalan sanık ve temyiz dışı sanıkların, tartışma yaşadıkları katılanı, ceza infaz kurumunda bulundurulması yasak silah niteliğindeki aletler ve sandalye ile darp ederek yaraladıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın temyiz sebepleri yönünden

Dosyadaki olgular itibari ile, Osmaniye T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olup aynı koğuşta kalan sanık, temyiz dışı sanıklar ve katılan arasında sigara içme meselesi nedeni ile husumet bulunduğu, olay tarihinde de katılanı yaptıkları plan doğrultusunda konuşma bahanesiyle koğuşun bahçesine çağırarak, uzmanlık raporu ile yasak silah niteliğinde oldukları belirlenen adli emanette bulunan jilet v.b kesici aletler ile katılanı darp ederek,

basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladıkları, sanık her ne kadar suçlamaları kabul etmemiş ise de, kavgaya müdahil olduğunun ve elinde ele geçen aletlerden bulunduğunun, aynı koğuşta kalan ve mahkemede tanık sıfatı ile dinlenen diğer hükümlülerin anlatımları ile sabit olduğu anlaşılmakla, mahkemenin suçların sübutuna dair kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir

B. Diğer yönlerden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıflarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Tekerrüre esas alınan ilama konu 5237 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hırsızlık suçu, hükümden sonra, 02.12.2016 tarih ve Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaştırma kapsamına alınması üzerine, suça ilişkin mahkemesince uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığının araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin değerlendirilmesinde zorunluluk görülmüştür.

V. KARAR