Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4724 K.2023/4160

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Gebze 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 06.04.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün basit yargılama usulü uygulanması yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Gebze 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 4 ay 15 gün hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

5. Sanığın itirazı üzerine Gebze 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2022 tarihli kararı ile genel hükümlere göre yargılama yapılarak sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; hakkında denetimli serbestlik kararı verilen sanığın denetim planına uymamakta ısrar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilip bu kararın usulüne uygun olarak aynı konutta yaşayan yakınına tebliğ edilmesine rağmen iki gün içerisinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmadığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Gebze İnfaz Hakimliğinin kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edildiğine dair belgenin dosyada bulunması karşısında sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu belirlenmiş olup, sanığın adli sicil kaydından anlaşılan, suç işleme eğilimi ve kişiliği ile tüm dava dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde lehe hükümlerin uygulanması hususuna ilişkin yerel Mahkemenin kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır. Sanığın bu yöndeki temyiz itirazları reddedilmiştir.

2-Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3-Sanık hakkında temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin "5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 105/A-8 inci maddesi delaleti ile "5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak gösterilmesi gerekirken sadece "5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak belirtilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanunun 232 inci maddesinin ikinci fıkrasına muhalefet edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Ancak bu hususun 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesine göre düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR