Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4893 K.2023/6561

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Enez Cumhuriyet Başsavcılığının 31.05.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır

2. Enez Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.07.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154/1, 62 ,50/1 -(a) ,52 /2-4 madde ve fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrili 3000 TL ile doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin, 16.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile ,5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin ikinci cümlesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine, Hükmün Düzeltilerek İsitinaf Başvurusunun Esastan Reddine karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi verilen beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılan ile sanık hakkında yazılı ve sözlü kira sözleşmesi bulunmadığına, sanığın katılanın rızası ile suça konu taşınmazda kaldıktan sonra olumsuz davranışları nedeniyle taşınmazı tahliye etmesinin istenildiğine, buna rağmen sanığın tahliye etmemesi nedeniyle tahliye etmesi için noter kanalı ile ihtar çekildiğine, sanığın suça konu taşınmazı kullanması konusunda hakkı bulunmadığına, sanığın suçu işlediğinin sabit olduğuna, suçun maddi ve manevi unsurlarının bulunduğuna mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

1.Dava konusu olay sanığın katılana ait olan ... Mahallesi ... Mevkii 463 ada 7 parselde bulunan prefabrik yapıda yaklaşık olarak 5 yıldan bu yana kaldığı, katılanla sanık arasında herhangi bir sözleşme bulunmadığı, katılanın sanıktan söz konusu yerden çıkmasını istemesine rağmen sanığın işgale devam ederek atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. 2.Sanığın mülkiyeti katılana ait parsel üzerinde yer alana prefabrik yapıda kaldığı, taraflar arasında her hangi bir yazılı sözleşme yer almadığı, sanığın katılana ait taşınmazda katılanın rızası olmadığı halde ikamet ettiği anlaşıldığından sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

Oluşa, sanığın aşamalardaki savunmalarına, tanık anlatımlarına göre, sanık ile katılan arasındaki uyuşmazlığın kira sözleşmesinden kaynaklanan hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, bu nedenle atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden sanığın suça konu taşınmazı katılanla sözlü olarak yaptığı anlaşma sonrası katılanın rızası ile kullanmaya başladığı anlaşılmakla sanıkla katılan arasındaki uyuşmazlığın hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gerekçesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince verilen beraat kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 16.11.2021 tarihli kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,