Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/5256 K.2024/1066

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 26.10.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2019 tarihli kararı hakkında Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak verilen, 23.02.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak, sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, sanığın suçu işlemediğine, mahkumiyete yeterli somut delil bulunmadığına, alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, sanığın yetkilisi olduğu şirketten, sanığın kardeşi adına açılmış ancak sanığın kullanımında olan telefon numarasıyla aranan müştekiye "Kartına para yatırılacağı" söylenerek kredi kart bilgilerinin alındığı ve akabinde Yapı Kredi Bankasından verilme 5400***7051 nolu kredi kartından ve Türkiye İş Bankasından verilme 5437**1313 nolu kredi kartından ayrı ayrı harcamalar yapıldığı, bu suretle sanığın başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kurulan mahkumiyet kararı, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından suçun zincirleme şeklinde aynı kişiye karşı işlenmesi nedeni ile kaldırılarak, hapis cezası artırılmak suretiyle sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan yeniden mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, katılanın kredi kartlarının kullanıldığı tarih olan 09.09.2015 yerine sehven 11.07.2018 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

1. Olayın intikal şekli ve zamanı, katılanın aşamalardaki beyanları, sanığın kardeşi N.G'nin kendisi hakkında açılan ve beraat kararı verilen yargılama aşamasındaki beyanları, sanığın, soruşturma aşamasında ve ilk derece yargılamasında katılanın arandığı telefon numarasını kendisinin kullandığına ilişkin beyanları, banka yazı cevapları, Vatannet Telekom Bilişim Hizmetleri şirketi cevabi yazısı ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı,

eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Ancak, Bölge Adliye Mahkemesince tekerrüre esas alınan ilamın 09.09.2015 olan suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı ve başkaca da tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 58 inci maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden sanık hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ve bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin, 09.03.2022 tarihli ve 2019/2238 Esas, 2022/452 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle Tebliğname'ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,