Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/5686 K.2024/1744

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 16.09.2019 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama ve tehdit suçlarından dava açılmıştır.

2. Gaziosmanpaşa 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.09.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraat kararı verilmiştir

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine duruşma açarak verdiği 25.10.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesi tarafından kurulan hükmün kaldırılmasına, sanık hakkında cebir ve tehdit kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; atılı suçu işlemediğine, kendisine iftirada bulunulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Davaya konu olay, mağdure ile sanığın dört yıla yakın arkadaşlıklarının olduğu, sanığın mağdureye eylemleri nedeniyle daha önce de hakkında kamu davası açıldığı, olay tarihinde sanığın mağdurenin iş yerine gittiği ve sanığın gergin olduğunu anlayan mağdurenin iş yerinin önünde olay çıkmaması için rızası ile sanığın aracına bindiği, otobana çıktıklarında sanığın agresifleşip araç içerisinde darp etmeye başladığı,

araçtan inmek isteyen mağdureyi indirmeyerek araçla bariyerlere yaklaşıp "seni öldüreceğim, param parça olacağız ikimizde, ormana götürüp infaz edeceğim" diye tehdit ederek darp etmeye devam ettiği, bu eylemlerin ardından otobanda aracı durdurup mağdureyi çimenlik bir alana götürerek orada da "bu daha başlangıç, yapacaklarımı tahmin edebilyorsundur, şimdi git karakola beni şikayet et ama bundan sonra aileni ve çocuklarını göremeyeceksin" diyerek mağdureyi tekmelediği ve yolun kenarına bırakıp gittiği, mağdurenin baygınlık geçirdiği ve olay mahallinden geçen üçüncü şahısların yardımı ile hastaneye kaldırıldığına ilişkindir.

2. Adli Tıp Raporunda mağdurun sol göz altında, boyun orta hattında, sol yanakta, sol kulakta ve sağ femur orta hatta ekimoz tespit edilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın savunmalarında atılı suçu işlemediğini beyan etmesi, olayı doğrudan veya dolaylı olarak gören görgü tanığının tespit edilememesi, kamera görüntüsü tespit edilememesi dikkate alındığında, mağdurun soyut beyanları dışında sanığın mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunamadığından "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereği, sanığın tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilerek; iddia, sanığın savunması, katılanın beyanı, bu beyanları destekler nitelikteki katılan hakkındaki muayene raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek olay tarihinde sanığın katılanı eliyle vurmak suretiyle yaraladığının sabit olduğu ve bu şekilde kasten yaralama suçunu işlediği kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Tehdit ve kasten yaralama suçlarının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ağırlaştırıcı unsuru olması, mağdurenin rızaen bindiği araçta daha sonra rızası hilafına alıkonulması ve ormanlık alana götürülmesi sebebiyle sanığın eyleminin cebir ve tehdit kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kanaati ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 15.04.2020 tarih ve 31100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 25.10.2021 tarihli ve 2020/1470 Esas, 2021/2104 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,