Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/589 K.2023/4167

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.012015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira suçundan dava açılmıştır. 2. Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.03.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan iki kez 1 yıl 3 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir. 3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 13.03.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz isteği, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması yerine mağdur sayısınca mahkumiyet kararı kurulması gerektiğine ilişkindir. 2. Sanık müdafiinin temyiz isteği ise, suçun sübutuna, unsurlarının oluşmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın, 156 Jandarma İhbar Hattı'nı arayarak katılanları ... ve ...'in, ikametlerinde hint keneviri ekip esrar imal ederek sattıklarını ihbar etmesi üzerine başlatılan soruşturma kapsamında katılanların ikametlerinde yapılan aramada herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı tespit edilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesi'nin Kabulü

Sanık hakkında, suçsuz olduğunu bildiği katılanlar ... ve ... hakkında ihbarda bulunarak haklarında soruşturma yapılmasına sebebiyet vermek suretiyle üzerine atılı iftira suçunu işlediği sabit olduğundan mağdur sayısınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü

Sanık hakkında katılanlar ... ve katılan ... 'e yönelik eylemleri kül halinde tek bir eylem kabul edilerek mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Suçu aynı kasıtla ve tek eylemle birden çok mağdura yönelik işlediği anlaşılan sanık hakkında, tek iftira suçundan ceza tayin edilip cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ceza arttırımı yapılmasında isabetsizlik görülmediğinden katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Görevlilerce düzenlenen 04.10.2015 tarihli ihbar tutanağı, sanığın tevilli ikrarı ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii ve katılanlar ... ve ... vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 13.03.2019 tarihli kararında sanık müdafii ile katılanlar ... ve ... vekilinin tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,