Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/6366 K.2024/5917

Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 24.02.2021 tarihli talepnamesi ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 250 nci maddesinin dördüncü fıkrası,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması talebine istinaden Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2021 tarihli kararı ile talebin kabulü ile hükümlünün talepnamede belirtilen şekilde cezalandırılmasına ve hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükümlü tarafından hakkında ikinci kez mükerrirliğin kaldırılmasına ilişkin talepte bulunulması üzerine Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.10.2021 tarihli ek kararı ile talebin reddine karar verildiği,

bu karara karşı Cumhuriyet savcısının itirazı üzerine Elazığ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2021 tarihli kararı ile kararda usul ve kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile itirazın reddine kesin olarak karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.10.2022 tarihli ve 2021/25442 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/135830 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/135830 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15/09/2021 tarihli ve 2021/9317 esas, 2021/12242 karar sayılı ilamında "...Sanık B... hakkında bozma öncesi tekerrüre esas alınan ilam yönünden uyarlama yargılaması yapılıp ilgili ilamın kesinleşme tarihi değişmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı..." şeklinde belirtildiği üzere, hükümlü hakkında tekerrüre esas alınan Sivas 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/12/2019 tarihli ve 2019/617 esas, 2019/699 sayılı kararına ilişkin olarak yapılan uyarlama yargılaması sonucunda verilen Sivas 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/09/2021 tarihli ve 2019/617 esas,

2019/699 sayılı ek kararının itiraz edilmeden 23/09/2021 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme tarihinin değişmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Mahkemesi tarafından davadan el çektikten sonra verilen ve 5275 sayılı Kanun'un 98 inci maddesinde belirtilen infaza ilişkin kararlardan da olmayan ikinci kez tekerrür hükmünün kaldırılmasına ilişkin talebin reddine dair Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.10.2021 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu, dolayısıyla bu hükme ilişkin yapılan itirazın reddine dair Elazığ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2021 tarihli kararının da hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek yapılan incelemede,

Hükümlü hakkında Elazığ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.02.2016 tarihli ve 2015/311 Esas, 2016/45 Karar sayılı, 19.03.2018 kesinleşme tarihli kararının tekerrüre esas olduğu da dikkate alınarak Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2021 tarihli kararına yönelik kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR