Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/6605 K.2023/2621

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malatya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü ve 63 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Malatya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan her bir mağdura yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 110 uncu ve 53 üncü maddeleri uyarınca iki defa 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Malatya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 28.02.2022 tarihli ve 2019/6831 Esas, 2022/3500 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında aynı suçtan kurulan hükme yönelik sair temyiz itirazları reddedilerek, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu işlenirken birden fazla nitelikli hal gerçekleşmesine rağmen alt sınırdan uzaklaşılmaması, şartları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması,

sanığın atılı suçu tek bir fiil ile birden fazla kişiye karşı işlemesi nedeniyle cezasında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca artırım yapılması gerekirken mağdur sayısınca mahkumiyetine karar verilmesi ve sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken en ağır cezayı içeren hüküm yerine daha hafif cezayı içeren hükmün esas alınması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Malatya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle aynı maddenin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği hapis cezasının 2 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infazına, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejime göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın elinde tüfek olduğu halde içerisinde mağdurların bulunduğu aracı, açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen Resul isimli arkadaşıyla durdurup araca binerek bir süre tüfek tehdidi altında mağdurların, kendi isteği doğrultusunda aracı kullanmalarını sağladığı, bir fırsatını bulan mağdurların sanığın elinden tüfeği aldıktan sonra sanık ve arkadaşı Resul'u araçtan indirdikleri, bu suretle sanık ...'in birden fazla kişi ile ve silahla mağdurların hürriyetini kısıtladığı iddiasına ilişkindir. 2. İlk Derece Mahkemesince, Dairemizin 28.02.2022 tarihli ve 2019/6831 Esas, 2022/3500 Karar sayılı bozma ilamına uyularak karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanına, mağdurların aşamalardaki beyanlarına, sanığın aşamalardaki tevilli ikrara dönük savunmalarına yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafinin somut bir nedene dayanmayan temyiz nedeninin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR