Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1045 K.2023/4556

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Osmaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın, katılana ait Toprakkale ilçesi ... köyü 103 parsel, 124 ada 2 parsel numaralı taşınmazı katılanın bilgisi ve rızası dışında sürerek tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, katılanın torunu olduğu, eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 167 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen üstsoya karşı gerçekleştirildiği anlaşıldığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR