Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1132 K.2023/6431

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında şikayetçiye ait kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan yürütülen soruşturma neticesinde suçun işlendiğine dair somut ve yeterli delil elde edilmediği gerekçesiyle Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 25.12.2007 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara karşı şikayetçi vekili tarafından yapılan itiraz üzerine Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 04.02.2008 tarihli kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmesi nedeni ile Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.03.2008 tarihli iddianamesi ile; sanık başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Kocaeli 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 06.05.2010 tarihli kararı ile katılana yönelik eylemi nedeni ile sanık hakkında; başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan beraat kararı verilmiştir.

3. Kocaeli 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2010 tarihli kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 03.03.2014 tarih ve 2012/34286 Esas, 2014/4818 Karar sayılı kararı ile eksik araştırmayla beraat kararı verilmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Kocaeli 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.05.2010 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan verilen beraat kararında direnildiği, Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 03.04.2017 tarih ve 2017/443 Esas, 2014/4818 Karar sayılı kararı ile direnme kararı yerinde görülmeyerek dosya Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.06.2019 tarih,2 017/8-645 Esas,2019/468 Karar sayılı ilamıyla; eksik araştırmaya direnme kararına konu beraat hükmünün verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Kocaeli 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 02.03.2023 tarihli kararı ile katılana yönelik eylemi nedeni ile sanık hakkında; başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 245/1, 62/1, 52/2. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın temyiz istekleri

1. Atılı suçu işlemediğine, 2. Verilen cezanın yasal olmadığına ve re'sen değerlendirilecek diğer nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ile aynı işyerinde çalışan katılana ait Türkiye İş Bankası A.Ş tarafından gönderilen ve işyerindeki masanın üzerine katılana teslim edilmek üzere bırakılan kredi kartının sanık tarafından alınarak katılanın kimlik bilgileri kullanılmak suretiyle bankadan şifresini öğrendiği ve kredi kartıyla farklı tarihlerde katılanın bilgisi ve rızası dışında nakit çekim ve harcama yapmak suretiyle menfaat sağladığı iddiasına ilişkindir

IV. GEREKÇE

A. Sanığın temyiz sebepleri yönünden

Oluşa,Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre;katılan ...’un olay tarihinde Derince ilçesinde imam, sanığın ise Derince Müftüğünde hizmetli olarak görev yaptıkları, katılan adına düzenlenmiş olan Türkiye İş Bankası'ndan verilme kredi kartının, katılanın izinli olduğu bir tarihte Derince Müftülüğüne kurye tarafından getirildiği, müftü vekili olan tanık ... tarafından teslim alınan söz konusu kredi kartının müftülükte bırakıldığı veri kontrol memurunun masasından katılanın bilgisi dışında alındığı,

akabinde katılanın evi telefonla aranmak suretiyle annesinin kızlık soyadı eşi olan tanık ...'den öğrenildikten sonra banka müşteri hizmetleri aranarak katılanın kişisel bilgileri kullanılmak suretiyle kredi kartının mevcut şifresinin öğrenildiği, bu kredi kartı ile 13.09.2007 tarihinde ATM’den 1.000,00 TL nakit çekim işlemi, aynı tarihte “Sarraf Tüysüzler” isimli iş yerinden 220,00 TL tutarında alışveriş ile 17.09.2007 tarihinde ATM'den 600,00 TL nakit çekim işlemi yapıldığı ve katılanın zararın giderilmediği somut olayda;

Sanık aşamalarda katılana ait kredi kartını almadığını ve kullanmadığını beyan ederek suçlamayı kabul etmemiş ise de;sanık ve katılanla aynı iş yerinde çalışan tanıklar ..., ..., ... ve ...'nun bilgi ve görgülerinde, müşteri hizmetleriyle görüşmeye dair ses kaydındaki sesin sanığın sesine benzediğini beyan etmeleri,

bu tanık beyanlarının banka müşteri hizmetlerinden temin edilen ses ile sanığa ait doğal ses kaydının karşılaştırılması sonucu Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nce düzenlenen 16/04/2020 tarihli rapordaki tespit uyarınca (+2) derecede ses kaydının sanığa ait olmasının mümkün ve muhtemel olduğu şeklindeki maddi delille desteklenmesi karşısında sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilmemiş ve başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği sabit görülerek sanığın 1 ve 2 nolu temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B-Diğer yönlerden

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ''17.09.2007'' yerine ''29.08.2007'' olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanığın aynı suç işleme kararının icrası kapsamında suça konu kredi kartılyla farklı tarihlerde para çekme ve harcama işlemi yapması karşısında, hakkında verilen cezada 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR