Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1179 K.2024/7593

Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2022 tarihli kararı ile hükümlü hakkında kamu kurum veya kuruluşları veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara tecavüz etme suçundan Taşınmaz Mal Zilyedliğine Tecavüzlerin Önlenmesi Hakkında 3091 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası (a) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 50 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca (a) bendi uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 02.06.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.03.2023 tarihli ve 2022/22250 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2023 tarihli ve KYB-2023/35826 Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,13.04.2023 tarihli ve KYB-2023/35826 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Sanık hakkında mağdur ...'nun başkanı olduğu S.S.Aliağa Su Ürünleri Kooperatifi'nin kiralamak suretiyle hak sahibi olduğu çekek yerine tecavüz ettiğinden bahisle 3091 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan dava açılmış ve bu suçtan sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de.

3091 sayılı Kanun'un 15. maddesindeki fiil daha ağır bir cezayı gerektiren ayrı bir suç teşkil etmediği taktirde bu madde uyarınca cezalandırılacağına ilişkin düzenleme karşısında, sanığın işlediği iddia olunan suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154/1. maddesinde düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturacağı cihetle;

hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle değişik 154/1. maddesi uyarınca sanık hakkındaki suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73. maddesi gereğince şikâyete bağlı hale getirilmesi karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun “Uzlaşma” başlıklı 253 ve 254. maddeleri hükümlerinin öncelikle uygulanması suretiyle kovuşturma dosyasının, maddelerinde belirtilen esas ve usûllere göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.3091 sayılı Kanun'un "İkinci tecavüze ilişkin cezalar" başlıklı 15 inci maddesinin ilgili kısmı şöyledir;

"Mahkeme kararıyla kendisine teslim edilmeksizin aynı taşınmaz mala ikinci defa yapılan tecavüz veya müdahale, ister tecavüz veya müdahalesi önceden önlenen kimse tarafından, isterse başkaları tarafından birinci mütecaviz yararına ilk defa yapılmış olsun, fiil daha ağır bir cezayı gerektiren ayrı bir suç teşkil etmediği takdirde, bu suçu işleyenler hakkında;

a) Taşınmaz mal, kamu kurum veya kuruluşlarına ait bulunuyorsa veya Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan sahipsiz veya umumun menfaatine ait yerlerden ise altı aydan iki yıla kadar; şayet taşınmaz mal diğer tüzelkişilere veya gerçek kişilere ait ise üç aydan bir yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

..."

2. 5237 sayılı Kanun'un " Hakkı olmayan yere tecavüz " başlıklı 154 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci fıkrası şöyledir;

"...

(2)Bir hakka dayanmaksızın başkasına ait taşınmaz mal veya eklentilerini malikmiş gibi tamamen veya kısmen işgal eden veya sınırlarını değiştiren veya bozan veya hak sahibinin bunlardan kısmen de olsa yararlanmasına engel olan kimseye, suçtan zarar görenin şikâyeti üzerine altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adlî para cezası verilir.

..."

Şeklinde düzenlemeler içermektedir.

3.İnceleme konusu dava dosyasında; hükümlünün S.S.Aliağa Su Ürünleri Kooperatifi'nin kiralamak suretiyle hak sahibi olduğu çekek yerine tecavüz ettiğinden bahisle 3091 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan dava açılmış ve bu suçtan mahkûmiyetine karar verilmiş ise de; 3091 sayılı Kanun'un 15 inci maddesindeki fiil daha ağır bir cezayı gerektiren ayrı bir suç teşkil etmediği taktirde bu madde uyarınca cezalandırılacağına ilişkin düzenleme karşısında, hükümlünün işlediği iddia olunan suçun 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturacağı anlaşılmıştır.

Hüküm tarihinde atılı suçun uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un “Uzlaşma” başlıklı 253 ve 254. maddeleri uyarınca öncelikle uzlaştırma uygulanması suretiyle kovuşturma dosyasının, esas ve usûllere göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR