Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1219 K.2023/7398

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 29.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan dava açılmıştır.

2. Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 31.03.2021 tarihli kararı ile ''...Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin '...01.01.2020 tarihi itibariyle hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda basit yargılama usulü uygulanmaz...' bölümündeki hükme bağlanmış ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptal kararı gözetilerek basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu....'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usûlü uygulanmaksızın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi bakmakla yükümlü kişiler bulunması nedeniyle teslim olmadığına, cezanın iptaline ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; Bursa E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak kalmakta iken Gemlik Açık Ceza İnfaz Kurumuna nakline karar verilen sanığın, kendisine tanınan 8 saatlik yol nakil izin süresi bitiminde teslim olmayarak firar ettiğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın kapalı cezaevinden açık cezaevine nakline karar verildiğine ve kendisine tanınan sürede teslim olmadığına ilişkin dosyada mevcut tutanaklar, 06.11.2014 tarihli Bakanlık Muhabere Bürosu'nun kararı, sanığın kabulü ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirilerek; sanığın mahkumiyetine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın bakmakla yükümlü kişiler olması nedeniyle teslim olmadığına ilişkin temyiz itirazı reddedilmiştir.

2. Sanığın tekerrüre esas alınan, Bursa 12.Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/709 Esas, 2014/171 Karar sayılı ilamına konu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 141 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hırsızlık suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 253 üncü maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı,ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan ve suç tarihinden önce 10.06.2014 tarihinde kesinleşen Bursa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/113Esas,

2014/160 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas olduğunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ancak bu hususun 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

3. Sanık hakkında temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin "5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak gösterilmesi gerekirken 5275 sayılı Kanun'un 105/A-8 maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak belirtilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin ikinci fıkrasına muhalefet edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde (2 ve 3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2023 tarihli hükmüne yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında 1. maddedeki "105/A-8" ibaresinin çıkartılarak yerine 97/1” yazılmak sureti ile ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin 7. bentin çıkartılarak yerine ''Sanık Bursa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2014 tarih ve 2012/113E.,2014/160K sayılı ilamı ile mükerrir olduğundan hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,

cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanmasına" ''ibarelerinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,