Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1257 K.2023/7125

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.01.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılmak suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, yaralama suçundan 1 yıl 6 ay 22 gün

hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2012 tarihli kararının sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 22.01.2015 tarihli ve 2013/6021 Esas, 2022/460 Karar sayılı ilamı ile, hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 22.01.2015 tarihli onama kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.06.2022 tarihli itiraznamesi ile itiraz edilmesi üzerine, Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 25.10.2022 tarihli ve 2022/9480 Esas, 2022/9464 Karar sayılı ilamı ile, sanığın savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2012 tarihli kararının bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma kararı sonrası Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılmak suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, yaralama suçundan 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, sanığa atılı suçlar bakımından dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığına, yaralanma suçundan verilen mahkûmiyet kararının mağdurun şikayetten vazgeçmesi nedeniyle bozulması gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. 2. Sanık ...'in temyiz isteği, beyanlarının dikkate alınmadığına, mağdurun kendisine iftira attığına, yaralama suçu bakımından haksız tahrik hükümlerinin ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'un olay tarihinde eşi olan ancak fiilen ayrı yaşadığı mağdurun çalıştığı gazinoya temyiz dışı sanık ...'ın sevk ve idaresindeki araba ile gidip, arabayı park ettikten sonra gazinoya tek başına gazinoya girip mağdurdan kendisi ile gelmesini istediği, mağdurun gelmek istememesi üzerine müşterek çocuklarının hasta olduğunu söyleyerek mağdurun kendisiyle gelmesini sağladığı, dışarıda birlikte yürürlerken temyiz dışı sanık ...'ın arabası ile sanık ... ve mağdurun yanına yaklaşması üzerine sanık ...'un mağduru zorla arabaya bindirip sanık ...'tan Kıranköy mezarlığı istikametine gitmesini istediği,

mezarlığın yakınlarında ıssız bir yere geldiklerinde arabayı durdurdukları, sanık ...'ın arabadan inip uzaklaştığı, sonrasında bir süre sanık ...'un mağduru vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde darp edip sanık ...'ı aracın yanına çağırdığı, mağdurun ...'tan kendisini hastaneye götürmesini istemesi üzerine sanıkların mağduru Mehmet Aydın Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin kapısına bırakıp oradan ayrıldıkları, bu suretle sanık ...'un, temyiz dışı sanık ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde mağdurun hürriyetini kısıtlayıp mağdurda neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama meydana getirerek atılı suçları işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'in eylemini, birden fazla kişi ile birlikte eşine karşı işlemesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanunun 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin nazara alınmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Olayın intikal şekli ve zamanına, mağdurun olaydan hemen sonra alınan beyanı, sanığın kısmen tevilli ikrara dönük savunmaları, mağdurun soruşturma aşmasındaki beyanları ile uyumlu doktor raporu ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından,

sanık ... müdafiinin, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığına, yaralanma suçundan verilen mahkûmiyet kararının mağdurun şikayetten vazgeçmesi nedeniyle bozulması gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanığın beyanlarının dikkate alınmadığına, mağdurun kendisine iftira attığına, yaralama suçu bakımından haksız tahrik hükümlerinin ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz talepleri yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentleri, yaralama suçu bakımından aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği 15 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve her iki suç bakımından da 15 yıllık olağan zamanaşımı süresinin karar ve dosya inceleme tarihi itibariyle henüz gerçekleşmediği anlaşıldığından sanık ve müdafiinin dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiğine yönelik temyiz talepleri reddedilmiştir. yönelik temyiz talebi reddedilmiştir.

V. KARAR