Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1436 K.2023/7577

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 16.04.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başka suçla birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 10 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 02.11.2021 tarihli kararı ile sanığın savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2023 tarihli kararı ile sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 10 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...' ın haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunan diğer sanıklarla birlikte, kahvehanesini alma bahanesiyle buluşma yerine çağırdığı mağduru, bıçak doğrultarak zorla otomobile bindirmeye çalıştığı, mağdurun direnmesi üzerine mağduru bıçakla yaralayarak eylemlerini tamamlayamadan olay yerinden ayrılmak suretiyle cebir ve tehdit ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüste bulunduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Dosya kapsamı, katılan beyanları, adli rapor, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, tanık beyanları, sanık savunmaları, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden sanığın somut bir nedene dayanmayan temyiz talepleri reddedilmiştir.

2.Ancak sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri uyarınca alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle temel cezanın takdir edilmesi,

bu suretle takdir edilen temel ceza üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası ve aynı Kanun' un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca indirim yapılması suretiyle sonuç ceza tespit edildikten sonra 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sonuç cezanın 10 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, kazanılmış hak ilkesi dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR