Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1577 K.2023/7592

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 01.04.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2.Sakarya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyiz dilekçesinde hükümleri temyiz ettiğini beyanla, somut bir temyiz nedeni göstermemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın mağdur hakkında kızına tecavüz ettiği iddiası ile şikayette bulunduğu, mağdur hakkında cinsel istismar suçundan soruşturma başlatıldığı, sanığın daha sonra ifadesini değiştirdiği ve İ.A.'nın baskısı ile şikayetçi olduklarını, gerçekte mağdurun bu eylemi gerçekleştirmediğini beyan ettiği ve mağdurun tutuklu kalmasına neden olduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sakarya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/88 Esas, 2015/302 K. sayılı dava dosyası incelendiğinde, sanık ...'un kızı B.Ç. ile birlikte polis merkezine gelerek mağdur hakkında şikayetçi oldukları, B.Ç.'nin ilk ifadesinde mağdur ... ile komşu olduklarını, arkadaş olarak gezmeye başladıklarını, olay günü araç içinde dolaşırken ...'in kampüs yokuşuna doğru aracı sürdüğü, yokuşa çıkmadan sağ tarafta bulunan ormanlık alanda durdukları, ...'in zorla kendisine istismarda bulunduğunu beyan etmiştir.

Sanık ...'un da benzer ifadede bulunduğu görülmüştür. 06.03.2015 tarihinde yeniden polis merkezine gelerek ...'in kayınpederi olan İ.A.'nın kendilerini tehdit etmeleri ve Yunus'tan şikayetçi olmalarını istemesi üzerine şikayetçi olduklarını, Yunus'un istismar eylemini gerçekleştirmediğini beyan ettikleri anlaşılmıştır. Mağdur ...'in cinsel istismar suçundan 10.02.2015 tarihinde tutuklandığı, 28.04.2015 tarihinde tahliye edildiği görülmüştür.

Mağdur ... hakkında B.Ç.ye karşı cinsel istismar suçundan 26.02.2015 tarihinde iddianame düzenlendiği, Sakarya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/88 Esas, 2015/302 K. sayılı dava dosyasında cinsel istismar suçundan 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, gerekçeli karar incelendiğinde mağdurenin yer ve zaman belirten ilk kolluk anlatımına üstünlük tanındığı, değiştirilen ikinci ifadeye itibar edilmediğinin belirtildiği, dava dosyasının temyiz incelemesinde olduğu ve kesinleşmediği anlaşılmıştır.

Sanığın kızı ile birlikte polis merkezine gelerek kızına mağdur tarafından tecavüz edildiği iddiasında bulunduktan sonra, bilahare yeniden polis merkezine gelerek İ.A. tarafından tehdit edilmeleri nedeniyle mağdura iftira attıklarını beyan ettikleri ve bu şekilde iftira ve mağdurun tutuklu kalmasına neden olduğu için kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık hakkında dava açılmış ve mahkumiyet hükümleri kurulmuş ise de.

İ.A. hakkında tehdit suçundan kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği, soruşturma aşamasında aldırılan doktor raporunda kızlık zarında eski tarihli olduğu düşünülen şüpheli çentik izlendiğinin belirtildiği ve mağdur hakkında yapılan yargılama sonucunda sanığın ikinci beyanına itibar edilmeyerek mağdur hakkında cinsel istismar suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğunun anlaşılması karşısında, sanığın iftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediğine dair her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyet hükümleri kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. Kabul ve uygulamaya göre ise, Lehe hükümlerin uygulanması talebi bulunan sanık hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 50 nci maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hakkında değerlendirme yapılmadan hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR