Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1664 K.2023/9438

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 07.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2. Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2016 tarihli kararı ile sanığın, atılı suçtan, verilen mahkumiyet kararının ertelenmesine ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. İlgili kararın, Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 07.04.2021 tarihli kararı ile basit yargılama usulü yönünden değerlendirme yapılması gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.12.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında, basit yargılama usulü uygulanarak, hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan verilen mahkumiyet kararının ertelenmesine karar verilmiştir.

5. İlgili karara Cumhuriyet savcısı tarafından itiraz edilmesi üzerine, yeniden sanık hakkında genel yargılama usulü uygulanarak, Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2023 tarihli kararı ile, sanığın, hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kastının bulunmadığına, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; Adana Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olup 18.08.2015 - 24.08.2015 tarihleri arasında özel izne ayrılan sanığın, kendisine verilen izin süresi bitiminde teslim olmayarak firar ettiğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığa ait suça konu tarihlerde izinli olduğuna dair izin belgesi, firar tutanakları ve/veya vukuat raporunun dosya içerisinde bulunmaması veya Ulusal Yargı Ağı Bilişim sistemi üzerinde kayıtlı olmaması karşısında, suç ihbarına konu bu belgelerin onaylı bir sureti getirtilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Sanığın aşamalarda, adliyeye gelerek kendiliğinden teslim olduğuna ilişkin savunması ve 11.12.2015 tarihli tutanakta, sanığın adliye binası içinde olduğunun belirtilmesi üzerine, 3. kat hazırlık bürosu önünde görüldüğü ve kimlik ibrazının sağlanarak yakalandığının anlaşılması karşısında, kendiliğinden teslim olup olmadığı veya yakalanıp yakalanmadığının araştırılarak sonucuna göre hakkında 5237 sayılı Kanun'un 293 üncü maddesinde düzenlenmiş olan etkin pişmanlık hükmünün uygulanma olanağının bulunup bulunmadığı tartışılmadan eksik araştırmayla karar verilmesi, isabetli görülmemiştir.

3. Kabule göre de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 252 nci maddesinin üçüncü fıkrasındaki, “Mahkeme, ikinci fıkra uyarınca hüküm verirken, 251 inci madde kapsamında basit yargılama usulüne göre verdiği hükümle bağlı değildir. Ancak, itirazın sanık dışındaki kişiler tarafından yapıldığı hâllerde 251 inci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca yapılan indirim korunur.” şeklindeki düzenlemeye rağmen, basit yargılama sonucu verilen karara Cumuriyeti savcısının itiraz ettiği gözetilmeden, sanık hakkında fazla cezaya hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2023 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,