Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1861 K.2023/10153

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2021 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154/1, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır

2.İzmir 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154/1, 62, 50/1-a, 52 /2-4. maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 3000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 20.06.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a, 303/1-a maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi sanığın suça konu apartmanın ortak kullanım alanı olan kömürlüğün anahtarını değiştirerek ve demir parmaklık yaptırarak, katılanın ortak kullanım alanlarını kullanmasını engellediğinin delillerle sabit olduğuna, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay katılan ile sanığın aynı apartmanda bahçe katında karşılıklı komşu oldukları, sanığın apartmanın ortak kullanım alanı olan bahçeye tahta bir dolapla set çekerek katılanın bahçeye geçişini engellediği, ayrıca apartmana ait kömürlüğün anahtarını alarak kömürlüğü kendi kullanım alanına dahil ederek hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suç tarihinde apartmanın ortak kullanım alanı olan kömürlüğün anahtarını değiştirerek ve bilahare keşifte anlaşıldığı üzere demir parmaklık yaptırarak kullandığı anlaşılan sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın olay tarihinde katılanla bahçe katında karşılıklı komşu olarak yaşadıkları binada bulunan ortak kullanımdaki kömürlüğün anahtarını değiştirmek ve demir parmaklık yaptırarak katılanın bu alanı kullanmasına imkan vermediğinin iddia ve kabul edildiği olayda taraflar arasındaki uyuşmazlığın kat mülkiyeti kanunundan kaynaklanan hukuki ihtilaf olduğu, atılı fiilin kanunda suç olarak düzenlenmediği anlaşılmakla sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden sanığın apartmanın ortak kullanımında bulunan kömürlüğün anahtarını değiştirip kömürlüğü kullanarak ve kömürlüğün bulunduğu bahçe kısmına katılanın geçmesini engelleyerek atılı suçu işlediği anlaşıldığından mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR