Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1923 K.2023/7773

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte olan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.05.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2016 tarihli kararı ile sanığın, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet etme suçundan 5 ay hapis ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 20.04.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün basit yargılama usulünün uygulanması imkanının doğması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma kararı üzerine yapılan yargılamada; Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2023 tarihli, kararı ile, hakkında seri yargılama usulü hükümlerinin uygulanmasını talep etmeyen sanığın, 6136 sayılı

Kanun'a muhalefet suçundan 5 ay hapis ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; yapılan aramanın usule aykırı olduğu ile suçun unsurlarını oluşmaması sebebiyle beraat kararı verilmesi istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; olay günü uygulama noktasında durdurulan sanığın aracından, 6136 sayılı Yasa kapsamındaki yasak olduğu tespit edilen suça konu muştanın ele geçirildiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Dosyadaki olgular, olay tutanağı, kriminal rapor ve sanık savunması itibari ile; olay tarihinde sanığın kullanımında olan 55 SS 186 plaka sayılı aracın uygulama noktasında durdurulduğu, el freninin üst kısmındaki kapaklı yerin bulunduğu kısımda dışarıdan bakıldığında görülebilecek şekilde, suça konu muştanın olduğunun görüldüğü, sanığın muştanın kendisine ait olduğunu söyleyerek rızaen teslim ettiği ve alınan rapor ile muştanın 6136 sayılı Yasa'ya göre yasak niteliğe haiz olduğunun tespit edildiği sabit olup;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.12.2018 tarihli, 2016/20-1453 Esas ve 2018/604 sayılı kararında da belirtildiği üzere.

2559 sayılı PVSK’nın 4/A maddesinde polise, kişileri ve araçları tecrübesine ve içinde bulunulan durumdan edindiği izlenime dayanan makul bir sebebin bulunması hâlinde durdurma ve yoklama biçiminde üstlerinde kontrol yapma yetkileri tanındığı, Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin 27 nci maddesinde bu yetkinin kullanılması için "umma" derecesinde makul şüphe arandığı, kolluk görevlisinin tecrübesine dayanarak,

izlediği davranışlarından, o kişinin bir suç işleyeceği veya işlediği hususunda kanaat elde etmesi veya kişinin silâhlı olduğu ve hâlen tehlike yarattığı kanaatine varması durumunda kişiyi durdurup yoklama biçiminde kontrol yapabileceği belirtildiğinden, somut olayımızda uygulama noktasında durdurulan aracın dışarıdan kontrol edilmesi için ayrıca bir arama kararı ya da yazılı arama emri alınmasına gerek bulunmaması,

nitekim araçta görülen muştanın sanık tarafından rıza ile teslim edilmesi sonucu muhafaza altına alınması karşısında, usule aykırı bir arama ve hukuka aykırı olarak ele geçirilmiş bir delilden söz edilemeyeceği anlaşılmakla, mahkemenin kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

B.Diğer Yönlerden; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR