Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1935 K.2025/1641

Yerel Mahkemece verilen mahkumiyet kararının kaldırılarak yerine "1-Sanık ... hakkında Suçu ve Suçluyu Övme suçundan kamu davası açılmış ise de; yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle CMK’nın 223/2-a maddesi uyarınca BERAATİNE,

2-Karar gereği yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle düzeltilerek hükmün esastan reddine dair karara yönelik temyizde sanığın hukuki yararının bulunmadığı anlaşılmıştır.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz eden Cumhuriyet savcısının hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2021 tarihli ve 2019/536 Esas, 2021/343 Karar sayılı kararı ile sanığın, suçu ve suçluyu övme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/1-1, 43/1, 32/2, 62/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 3 ay 14 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 17.10.2022 tarihli ve 2021/756 Esas, 2022/967 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının ve sanığın istinaf başvuruları üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde sanığın beraatine karar verilerek, istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. Sanığın Temyiz İstemi Beraat kararının kazanılmış hakkı olduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre; sanığın, kamuoyunda "28 Şubat Davası" olarak bilinen yargılamanın yürütüldüğü Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/144 Esas sayılı dava dosyasına 09.11.2016 tarihinde “...19 yıl sonra 28 Şubat muhtırasının ne kadar isabetli olduğunu görmüş olduk...” şeklinde, 29.11.2016 tarihinde “...28 Şubat 1997 muhtırası haklıdır, Süren dava eziyet olup düşmelidir, 28 Şubat 1997 döneminde ceza alanlar derhal serbest bırakılmalıdır, ceza çekenler tazmin olunmalıdır...” şeklinde dilekçeler gönderdiği iddiasına ilişkin olarak; Cumhuriyet savcısının sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine dair temyiz itirazının incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre değerlendirme yapılmıştır.

5237 sayılı Kanun'un 215. maddesi "İşlenmiş olan bir suçu veya işlemiş olduğu suçtan dolayı bir kişiyi alenen öven kimse, bu nedenle kamu düzeni açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması hâlinde, iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklindedir. Atılı suçun oluşabilmesi için işlenmiş olan bir suçun veya işlemiş olduğu suçtan ötürü bir kimsenin övülmesi gerekmektedir.

Eylem tarihlerinde Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/144 Esas sayılı dava dosyasında yargılamanın devam ettiği ve '' işlenmiş bir suça ilişkin'' kesinleşmiş olan bir mahkumiyet kararının bulunmadığı tespit edilmiştir. Açıklanan nedenle, unsurları yönünden oluşmayan suçtan sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

1.Sanığın temyiz istemine yönelik olarak yapılan incelemede;

Ön inceleme bölümünde izah edildiği üzere Bölge Adliye Mahkemesinin beraat kararına yönelik temyizde, sanığın hukuki yararının bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2.Cumhuriyet savcısının temyiz istemine yönelik olarak yapılan incelemede ise;

"Değerlendirme ve Gerekçe" bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 17.10.2022 tarihli ve 2021/756 Esas, 2022/967 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,