Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1971 K.2024/554

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2019 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154/2 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır

2.Uşak 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.03.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 /2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 4000 TL ve doğrudan verilen 1660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 07.06.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 28/1-a, 303/1-a. maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a . maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz istemi kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna suçun sabit olduğuna, eksik inceleme ve kanaat ile karar verildiğine, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın Uşak Merkez Çamyuva köyünde bulunan 130 ada 1 parsel ve 129 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara toplam 68 metre boru döşemek suretiyle tecavüzde bulunduğu iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ... isimli kişiden yardım alarak Çamyuva Köy Tüzel Kişiliği adına kayıtlı bulunan 130 ada 1 nolu parsel ile 129 ada 1 nolu parsellerde toprağın altından boru döşeyip bu boruları kendi taşınmazına kadar götürmek suretiyle tasarrufta bulunarak yüklenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği anlaşıldığından mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Yüksek Yargıtay 8. CD'nin 23.12.2013 gün, 2013/9790 Esas ve 2013/29644 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, katılan ... Tüzel Kişiliği adına tapuda arsa vasfı ile kayıtlı her iki taşınmaza tecavüz eyleminin, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 154/1. madde ve fıkrası uyarınca suç olmaktan çıkarıldığı ve ayrıca sanığın her iki arsaya tecavüzde bulunma kastıyla hareket ettiğini kabulüne de imkan bulunmadığı, zira sanığın evine su getirebilmek için bahse konu arsaların bir kısmından ve toprak altından su borusu geçirmek biçimindeki eyleminde zapt ve tasarruf kastından da söz edilemeyeceği, atılı suçun unsurlarının bu haliyle de oluşmadığı anlaşıldığından sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suça konu taşınmazların **** **** Tüzel Kişiliği adına tapuda arsa vasfıyla kayıtlı olduğu anlaşıldığından, hükümden önce 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle 5237 sayılı Kanun'un 154/1. madde ve fıkrasında yapılan değişiklikle sanığın eyleminin suç olmaktan çıkarıldığı anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesince verilen beraat kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 07.06.2022 tarihli ve 2021/1816 Esas, sayılı kararında katılan Hazine vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,