Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2012 K.2023/9635

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2020 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İzmir 52. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2021 tarihli kararı ile sanıklar hakkında iftira suçundan beraat kararı verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak verilen, 24.03.2022 tarihli kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu kabul edilip, hüküm kaldırılarak, sanık ... hakkında iftira suçundan 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında ise 10 ay hapis cezası ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz istekleri, eksik araştırma yapıldığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Dava konusu olay, sanıklar ile katılan arasında gayrimenkul paylaşımı nedeniyle davanın mevcut olduğu, sanıkların Cumhurbaşkanlığı İletişim Merkezi(CİMER)'e başvurarak hakkında Aydın Nazilli Devlet Hastanesi tarafından 13.06.2017 tarihli %64 oranda engelli olduğuna dair engelli sağlık kurulu raporu bulunan katılan ...'ın eşinin doktor olduğu, engelli olmadığı halde malulen emekli olabilmek ve aylık alabilmek için usulsüz bir şekilde engelli raporu aldığını, devletin parasını yediğini belirterek idari yaptırım uygulanmasını sağlamak için suç isnadında bulundukları iddiasına ilişkin olup mahkemece sanıklar hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince sanık hakkında iftira suçundan kurulan beraat kararının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kaldırılarak sanıklar hakkında iftira suçundan mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 12 nci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından ve itiraz merciince de bir karar verildiğinden bu hükümler inceleme dışı bırakılmıştır. B.Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Aydın Nazilli Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 13.06.2017 tarihli sağlık kurulu raporu, İzmir Bozyaka Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 10.12.2019 tarihli sağlık kurulu raporu, 16.10.2019 tarihli CİMER müracaatı, sanık ve katılanın aşamalardaki beyanları ile tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu gerçekleştirdiğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı,

eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıflarının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden

Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmakla, bu suç yönünden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereğince Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE